Δυο ιστορίες για τα παιχνίδια της μοίρας στην υπό αποκλεισμό Αθήνα - Two stories about fate from the lockdown Athens

Θα διαπιστώσετε και μόνοι σας πως πολλές από τις αναρτήσεις μου έχουν ημερομηνίες προς το τέλος του μήνα. 20 λέξεις, είναι 21:20 και ο μήνας έχει 23. Σύμπτωση; Είναι άραγε αυτό τυχαίο ή μήπως είναι τέχνασμα ενός πολύ επιδέξιου παίχτη μπλάκ τζακ;

✯for English please scroll down

Το τελευταίο άρθρο μου, που δεν έχω κοινοποιήσει πουθενά αλλού και δεν έχω βρει το θάρρος να δω αν είχε αναγνώσεις, είχε να κάνει με γάτες. Για να σβήσω το αίσχος του ντροπιαστικού μυστικoύ που δεν αντέχω να φανερώσω, ανοίγω μία άσπιλη νέα ανάρτηση για δυο περιστατικά που συνέβησαν την εβδομάδα που μας πέρασε. Το πρώτο, από μία διαβολική σύμπτωση, έχει να κάνει με τα χαριτωμένα αιλουροειδή.

Οι δυο όψεις ενός νομίσματος

Μεσημεράκι Τρίτης, μία κρύα μέρα που η μουντάδα της έχει καταπιεί τις ώρες, εγώ είχα μόλις διαβάσει όλα τα ρολόγια μου. Η πλατεία Ελευθερίας, που γύρισα όλη για να γίνει η δουλειά μου, είναι άδεια από κόσμο και η κίνηση στους δρόμους αραιή. Σε μία πλευρά της πλατείας γινόταν ο κακός χαμός, ένα σμήνος από τροφαντά περιστέρια ανταγωνίζονταν για μία χούφτα τέλεια τετραγωνισμένες βούκες ψωμί. Μες στα βουρ βουρ, τις αψιμαχίες ράμφος με ράμφος και τα φτερουγομπερδέματα τους δεν έχουν πάρει χαμπάρι το κτήνος που παραφυλά. Ένας μαυροσκούφης γάτος έχει ξαπλώσει φαρδύς πλατύς και κουρδίζετε, κάνοντας τελικά σίγμα με την ουρά του. Δεν δίνω πολύ σημασία, εξάλλου δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορά που μία γάτα γελοιοποιείτε στην προσπάθεια της να πιάσει ένα πουλί. Τώρα θέλετε γιατί αυτά ήταν πολλά, θέλετε γιατί τα ψωμάκια ήταν πολυτελείας, με μόνο ψίχα, αυτή τη φορά τέλος πάντων, η άτιμη τα κατάφερε και βούτηξε ένα περιστέρι. Σκέφτηκα αμέσως να κάνω κάτι για να το γλυτώσω από τα δόντια της, πήγα κοντά να την τρομάξω. Αυτή είχε όμως θράσος, άφησε το θήραμα της αλλά δεν πήγε μακριά.

Το δύστυχο το περιστέρι δεν μπορούσε πια να πετάξει. Κοίταξα τριγύρω μπας και υπήρχε και κανένας άλλος, να πει μία ιδέα, αλλά το μόνο που έβλεπα ήταν η πλάτη ενός περίπτερου. Το τραυματισμένο πτηνό φτερούγιζε τρομαγμένο κάνοντας ομόκεντρες σβούρες, ο λαιμός του ήταν σπασμένος και διπλωμένος στην μέση. Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης, την μία στιγμή απολαμβάνεις ένα δωρεάν γεύμα και λίγα δευτερόλεπτα μετά αναπολείς, τα σούρτα φέρτα που κορδωνόσουν, με το κεφάλι να προπορεύετε και να λικνίζετε σαν εκκρεμές. Ο δε θύτης, είχε οχυρωθεί πίσω από ένα τοιχάκι, ανεβοκατέβαζε νευρικά το κεφάλι του, σαν το καπάκι ενός στυλό. Τα ολοστρόγγυλα και ολίγον αλλήθωρα μάτια του, με κοιτάζαν με απαξίωση. Η πείνα νικάει τον φόβο. Μία δεύτερη γάτα πέρναγε τον δρόμο, δίχως να κοιτάξει δεξιά και αριστερά, ούτε εμένα, τον δεσμώτη της άλλης γάτας, υπολόγισε, παρά άρπαξε την ευκαιρία. Ξέρω πως θα με κοροϊδέψετε, αλλά δεν γινόταν να σταματήσω καμία από τις δυο επιθέσεις στο περιστέρι.

 Η άλλη γάτα εν τω μεταξύ, ήταν πραγματικά εξαθλιωμένη, ασθενική και με μία κοιλιά που έχει κρεμάσει. Την έδιωξα και αυτή και αναρωτήθηκα. Άραγε έκανα καλά που είχα παρέμβει την πρώτη φορά; Το μόνο που κατάφερα ήταν να καταδικάσω το περιστέρι σε έναν αργό θάνατο. Δεν φτάνει που δεν μπορούσε να πετάξει, που το κεφάλι του είχε γίνει σαν κλειδί άλλεν, τώρα είχε και μία τρύπα στο κρανίο με εκτεθειμένη την ούτως ή άλλως άχρηστη φαία ουσία του. Τώρα θα μου πείτε, γιατί εσύ πας πίσω; Θα μπορούσες κάτι να κάνεις, ως υποτίθετο νοήμον ον και να μην τραβάς βίντεο, αλλά τι; Να μην σας πολυλογώ, τελικά το τρόπαιο το πήρε η δεύτερη γάτα, άρπαξε το περιστέρι, πέρασε τον δρόμο, και πάλι χωρίς να κοιτάξει δεξιά και αριστερά και χώθηκε κάτω από ένα αυτοκίνητο. Η μαύρη κομάντο, που από μέσα της θα με έβριζε αυτό είναι σίγουρο, έφυγε απογοητευμένη από την σκηνή και εγώ ανηφόρησα την Πειραιώς γιατί όλη αυτή την ώρα είχα ξεπαγιάσει.

Είσαι ένα περιστέρι

Έχω την συνήθεια, μετά την δουλειά, να έρχομαι με τα πόδια στο σπίτι. Κάθε φορά, για να έχει ενδιαφέρον, χαράσσω τυχαία πορεία στον χάρτη. Σήμερα Πέμπτη, η βόλτα μου στην καταθλιπτική ερημιά της πόλης, με ήθελε να κάνω μία παράκαμψη κωδικού 2. Αυτή ρημάδα η λιγούρα για το ρόφημα σοκολάτας ξαναχτύπησε. Εδώ στην Αθήνα έχω βρει μόνο ένα κατάστημα που πουλά την πολυπόθητη σκόνη, ψηλά στην Χαριλάου Τρικούπη. Πέρασα πολλά δαιδαλώδη στενά και μία άδεια λεωφόρο, για να βρεθώ σε έναν δρόμο που τελευταία τον διασχίζω συχνά. Ο δρόμος όμως δεν είναι ο ίδιος, δεν λείπουν μόνο οι αδιάκοπες λωρίδες των ανθρώπων ή οι συρμοί των μονίμως εκνευρισμένων αυτοκινήτων, αλλά είναι λες και η απουσία τους, να κάνει βήματα αναίρεσης στις συνοικίες που ανανεώνονται, αστράφτοντας από παστρικάδα.

Μια ανοιξιάτικη μέρα σαν την σημερινή, δεν γινόταν να μην δεις, πάνω στις πάλλευκες πλάκες να λιάζετε ένα καλοσιδερωμένο πεντάευρο. Και τελευταία μέσα από την ξεπλυμένη σκόνη, ξεμένουν ασήκωτοι τέτοιοι μικροί θησαυροί. Δεν ήμουν εγώ  η τυχερή εκείνου του λαχνού, αλλά μια κυρία που προπορεύονταν. Κατέβασε διαγώνια το δεξί της χέρι, έπιασε το χαρτάκι, που ναι, ήταν αυτό που νόμιζε πως ήταν, και το ύψωσε σαν μαντήλι που σέρνει τον χορό. «Ναι το είδα και εγώ. Μπράβο σήμερα είναι η τυχερή σας μέρα!» της είπα επί λέξη. Αυτή σάστισε που με είδε. Το αρχικό αίσθημα χαράς και δικαίωσης, έγινε γρήγορα ντροπή. Ένιωσε την ανάγκη να ψάξει να βρει τον άτυχο της ημέρας. Αλλά πώς να αποκαταστήσεις ένα ορφανό πεντάευρο; Αναρωτιόταν αν κανείς το ψάχνει και κοίταζε τριγύρω για κανέναν να περπατά με ένα σύννεφο βροχής πάνω από το κεφάλι. Προχώρησε κρατώντας το χαρτονόμισμα στο χέρι και αυτό το ξέρω γιατί, με φώναξε γιατί ήθελε δώσει τα μισά χρήματα! Είχε νιώσει τόσο άσχημα που το βρήκε, που έψαχνε κάποιον να μοιραστεί το κρίμα της.

«Μην νιώθετε άσχημα» της είπα «δεν μπορείτε να κάνετε κάτι για να το επιστρέψετε και εξάλλου δεν το κλέψατε, το βρήκατε» Της είπα μέσες άκρες. Χάρηκε, σαν να πήρε άφεση αμαρτιών και πήρε το θάρρος να ανοίξει το πορτοφόλι της και να βάλει μέσα το πολύτιμο χαρτάκι. «Πάρτε κάτι ωραίο με αυτό, κεράστε κάτι τον εαυτό σας» της είπα στο τέλος και εκείνη χαμογέλασε και πάλι.

Επίλογος

Αν κάποιος αλλόκοτος ταξιδιώτης του μέλλοντος, ερχόταν και μας έλεγε, πως σε έναν χρόνο από τώρα θα ξεσπούσε μία παγκόσμια πανδημία, με χιλιάδες νεκρούς, εκατομμύρια σε αυτοεγκλεισμό, πως θα έκλειναν οι επιχειρήσεις και δεν θα μπορούσαμε καν να αγκαλιάσουμε τους φίλους μας, θα τον πιστεύαμε; Όχι, γιατί αυτό δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ ξανά… ή όχι; Ίσως και να τον πιστεύαμε. Σίγουρα κάποιοι θα γεμίζατε, όπως συνηθίζετε, τα ντουλάπια σας με μακαρόνια.

Αν ο ίδιος τρελάρας μας έλεγε, πως σύντομα, πολύ σύντομα και με γοργούς ρυθμούς, θα έρθει μία εποχή αδερφοσύνης, ευημερίας, καλλιτεχνικής και πνευματικής ανάτασης, μία παγκόσμια άνοιξη. Πόσο δυνατά θα γελάγατε μαζί του; Δεν έχει ξανασυμβεί; Έχει. Γιατί όμως μπρος μίας απρόσμενα θετικής εμπειρίας, το στομάχι μας δένετε κόμπος από αμφιβολίες;

Κανένας μας δεν γνωρίζει τι μας περιμένει στην επόμενη στροφή του δρόμου. Αλλά όσες πιθανότητες έχουμε να βρεθούμε σε έναν άχαρο χορό γύρω από τον εαυτό μας, όσο υπάρχουν νοσηρές καταστάσεις, πόλεμος, τυραννία, φτώχια και εξαθλίωση, άλλο τόσο φανερώνετε και η φαιά ουσία του ανθρώπινου νου, η τέχνη, η επιστήμη, η τεχνολογία, που πάντα επιζούν, αλλά που έρχεται η στιγμή που θριαμβεύουν, που γιγαντώνονται απαλλαγμένα από την αρρώστια της ιδιοτέλειας.

Κανένας μας δεν μπορεί να προβλέψει, τι θα γίνει στην επόμενη στροφή του δρόμου. Και τίποτα, δεν μπορεί να μας προετοιμάσει για κάποια συμβάντα, κακά ή καλά. Άρα το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να συνεχίσουμε να βαδίζουμε, καταναλώνοντας χωρίς τύψεις, τα ψίχουλα που μας ρίχνει η τύχη.

✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯

You may notice  that many of my posts, are dated close to the end of the month. 20 words, it is 21:20 and it is the 23rd of the month. Coincidence ? Is this all just random or is it a trick of a very skillful blackjack player?

My last article, which I have not shared anywhere else or I have find the courage to see if it has views, has to do with cats. To dispel the disgrace of the shameful secret that I can't bear to reveal, I open a new untainted post, with two true stories, that happened this last week. The first, by a diabolical coincidence, has to do with the adorable felines.

The two sides of the same coin

Its Tuesday noon, of a cold day which dullness has dimmed the hours, I had just finish reading all my meters. Eleftherias Square, which I walked all around to get the job done, is empty of people and the traffic is sparse. On one of the square side there was a hurly-burly, a swarm of chubby pigeons competed over a handful of perfect squared loaves of bread. Among their coo coo, their beak-to-beak fights and their winged entanglements, they haven’t got wind of the beast that was lurking. A blackcap cat is lying down stretched wide, winding up and shaping the letter "s" with its tail. I didn’t paid too much attention, after all it's not the first nor the last time a cat is being ridiculed for trying to catch a bird. Now, maybe because they were too many, or the buns with no crust were too precious, this time anyway the damn cat made it, it caught the bird. I thought to do something right away to help the pigeon and I scarred the predator away. However this one had some nerves, it did leave its prey but didn’t went too far.

The unfortunate pigeon could no longer fly. I looked around, just in case someone else was near, to give me an idea on what to do next, but all I could see was the backside of a kiosk. The injured bird fluttered its wings in fright, making concentric spins around and around, its neck was broken and folded in half. Vanity of vanities, all is vanity, one moment you enjoy a free meal and a few seconds later you reminisce, the comings and goings of you prancing, with your head leading and jiggling like a pendulum. The perpetrator was fortified behind a wall, and nervously was pressing down its head like a cap of a pen. His round and slightly cross eyes was looking at me with such a disdain. Hunger beats fear. A second cat was crossing the street, without looking left and right, it didn’t mind me, the other cat's captor, but went for the opportunity. I know you will make fun of me for this but I couldn’t stop either of the attacks to the pigeon.

The other cat was really miserable, sickly, with a hanging belly. I scare her away too and wondered. Did I do well to intervene the first time? All I manage was to condemn the pigeon to a slow death. Not only it could not fly, it wasn’t bad enough that its head had the shape of an allen key, now it also had a hole in its skull with its already useless grey matter, red and exposed. Now you might say, are you any better? You as a supposedly intelligent being, could do something else instead of making a video, but what? To make a long story short, the second cat got the trophy, grabbed the pigeon, crossed the road, again without looking left and right and hide under a car. The black commando cat, who would silently curse me, that's for sure, left the scene disappointed and I walk up the Piraeus street because all this time I was freezing.

You are a pigeon

I have a habit, after work, to walk back home. Every time, to make it more interesting, I draw a random path on the map. Today my walk in the depressing desert of the city, had  a code 2* reroute on the plan. This damn craving about the chocolate beverage hit again, here in Athens I have found only one store that sells my favorite powder, high in Charilaou Trikoupi street. I walk passed many labyrinthine alleys and an empty boulevard to find myself on a road that I lately visit it often. However, the road is not the same, not just because the ceaseless lanes of people or the ropes of the permanently annoyed cars are missing, but is as if their absence is making undo steps to the district, that are being renewed, shining with a deep tissue cleansing.

On a spring day like today, you couldn't help but see a well-ironed five euro bill, sunbathe on the all-white tiles. Lately from within the washed dust, little treasures like that are being left unpicked. It wasn't me the lucky one of that lottery, but a lady who was ahead. She made a diagonal movement with her right hand, grabbed the piece of paper, which, yes, it was what she thought it was, and raised it high like a handkerchief leading a dance circle. "Yeah, I saw it too. Good for you, today is your lucky day " was my exact words to her. She was surprised to see me. The initial feeling of joy and justification quickly turned into shame. She felt the need to look for the unfortunate of the day. But how to return an orphan five euro bill? She wondered if anyone was looking for it and looked around for that someone walking with a single rain cloud over his head. She kept going with the banknote in her hand and I know that because she offered to give me half of that money! She had felt so guilty for her finding, that she was attempt to share her shame with me.

"Don't feel bad," I told her. "You can't do anything to return it, isn’t like you steal it, you found it." She got happy with what I said, as if she had just received forgiveness for her sins. She found the courage to open her wallet and put in the precious blue paper in. "Get something nice with this, a treat for yourself" I told her at the end and she smiled again.

* Since it is forbidden by law to leave your house without a reason, you need to have a written from or to sent a sms giving a code, the reason, why you need to be outside. Code 2 is for food supplies.

For the end

What if a strange time traveler would  have come to tell us, that in a year from now a global pandemic would break out, with hundreds of thousands dead, millions in self-confinement, that businesses would close and we would not even be able to hug our friends, would we believe him? No, well this has never happened before… or not? Maybe we would believe him. Certainly some of you, would stock your cabinets with spaghetti like you use to do.

What if the same madman told us that soon, very soon and with a quick pace, an era of brotherhood, prosperity, artistic and spiritual upliftment, a global spring is coming. How loud would you laugh with him? Hasn't it happened before? He's it does. But why, to an unexpectedly positive experience, our stomachs are getting tied out of doubts?

None of us knows, what awaits on the next turn of the road. As much as it is likely to find ourselves in an awkward spin around ourselves, as long as there are ill-natured situations, war, tyranny, poverty and despair, so does the grey matter of the human thought reveals, art, science, technology, they always survive, but there comes a time to  triumph, freed from the disease of selfishness.

None of us can foresee what’s expects us on the next turn of the road. And nothing can prepare us for certain things bad or good. So all we can do is keep walking, consuming with no regrets, the crumbs that luck throws at us.