Όταν δεν λες να τα παρατήσεις! Άλλη μία ιστορία μιας ομάδα συμβασιούχων που διεκδικεί μία μόνιμη θέση;! upd!!!

Αφήνοντας κάτω τα γάντια

Την φωτογραφία αυτή την έχω τραβήξει στο Παγκράτι. Σκέφτηκα για αυτήν την λεζάντα «αφήνοντας κάτω τα γάντια» αυτά όπως και το κατσαβίδι είναι εργαλεία της δουλειάς μου. Εργάζομαι με οκτάμηνη σύμβαση ως καταμετρήτρια στην ευδαπ και σε έναν μήνα περίπου από τώρα θα λήξει και η τρίτη σύμβαση μου. Η λεζάντα της φωτογραφίας θα γίνει πραγματικότητα. Θα πρέπει να βάλω στην άκρη όχι μόνο τα αντικείμενα αυτά αλλά και ότι άλλο σχετικό με την δουλειά μου. Εγώ όμως δεν είμαι έτοιμη να αφήσω κάτω τα γάντια μου, όχι ακόμα. 

ΝΕΟ!! - ΠΗΡΑΜΕ ΑΝΑΒΟΛΗ Η ΝΕΑ ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΩΡΙΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΤΙΣ 24/06/2019

Η δεύτερη φωτογραφία κρύβει μία θλιβερή ιστορία. Το χαρτί μέσα στο φρεάτιο είναι πιστοποιητικό θανάτου, καμιά φορά βρίσκουμε απίθανα πράγματα εκεί μέσα. Για αυτό γύρισα πίσω να το φωτογραφίσω την επόμενη μέρα, τότε συνάντησα τον άνθρωπο που το είχε αφήσει. Ήθελε με αυτό τον τρόπο να συγκινήσει τον υπάλληλο και να μην του κόψουν το νερό. Μου διηγήθηκε την ιστορία του και τότε είχα νιώσει άσχημα που είχα αντιμετωπίσει ως κάτι το αξιοπερίεργο αυτό το αντικείμενο. Γιατί δεν ήταν απλά ένα κομμάτι χαρτί ήταν το δηλωμένο τέλος μία ζωής. Και ίσως είναι άκομψο που το αναφέρω, αλλά όπως ο συγγενής της θανόντος, έτσι και εγώ σκέφτηκα πως χρειάζεται. Χρειαζόμαστε ένα δυνατό σοκ για να στρέψουμε το βλέμμα σε μία ανάγκη που εκφράζει κάποιος, αλλά που δεν μας αφορά. Λυπάμαι που η ιστορία αυτή είναι αληθινή. Μα πιο πολύ στεναχωρήθηκα όταν διαπίστωσα πως σαν σήμερα, η γυναίκα αυτή γιόρταζε κάποτε τα γενέθλια της.  

Το όνομα μου είναι Ελένη,  πριν σχεδόν ένα μήνα είχα και εγώ τα γενέθλια μου, έγινα 37 χρονών. Δεν θα έλεγα πως ήταν όνειρο ζωής να εργαστώ στο δημόσιο, η δουλειά αυτή προέκυψε. Ήταν η μόνη που μπόρεσα να αξιοποιήσω το δίπλωμα από τα δημόσια ιεκ πληροφορικής που έχω. Δεν προσλήφθηκα με την μία γιατί το ίδιο χαρτί για την ευδαπ δεν επαρκούσε για να αποδείξει γνώσεις πάνω σε ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Για αυτόν τον λόγο έπρεπε να ασκήσω ένσταση στα προσωρινά αποτελέσματα. Τα μόρια που μέτρησαν ήταν ένας χρόνος ανεργίας (είχα πολύ παραπάνω), το πτυχίο πληροφορικής, το ότι προέρχομαι από πολύτεκνη οικογένεια και κυρίως ότι τότε ήταν η πρώτη σύμβαση οκτάμηνης διάρκειας που είχε προκηρύξει η ευδαπ και δεν υπήρχαν άλλοι υποψήφιοι με σχετική και μακροχρόνια εμπειρία. Θέλετε από τύχη ή γιατί το κυνήγησα παραπάνω, ξεκίνησα αυτή την δουλειά. Αν και δεν είχα ιδέα για το αντικείμενο της βρήκα πως μου ταιριάζει, για πολλούς και διάφορους λόγους. Όπως ότι εργαζόμουν έξω, το ότι επισκεπτόμουν κάθε φορά μία διαφορετική γειτονιά της Αθήνας. Και κάθε διαδρομή έχει τις μοναδικές της ιστορίες, κάποιες από τις οποίες έχω απαθανατίσει. Η φωτογραφία με το πιστοποιητικό είναι η πρώτη μιας συλλογής που ονόμασα, περίεργα πράγματα που βρίσκει κανείς σε φρεάτια. Θα μπορούσα να σας δείξω και άλλες, αλλά δεν θέλω αυτή η περιήγηση να σταματήσει εδώ.  Υπάρχουν εικόνες τόσο έντονα αποτυπωμένες σε εμένα που δεν σβήνουν, ακόμα όταν δεν εργάζομαι. Και είναι εντυπωσιακό πως τελικά σου μένουν οι δύσκολες και ασυνήθιστες διαδρομές.  Στα όνειρά μου θα δω να μετράω σε δρόμους περιέργους που είτε θα κόβονται στην μέση ή θα χωρίζονται σε διχάλες που δεν ξέρεις ποιον από τους δυο πρέπει ακολουθήσεις ή με περίεργη αρίθμηση, για παράδειγμα θα λήγουν στο σαράντα αλλά στην μέση τους θα βρεις το σαράντα οκτώ. Θυμάμαι τις φορές που ανέβηκα σκάλες, που έσκαψα (για αυτό έχω και βίντεο), που έσπαγα γύψο από το πεζοδρόμιο. Είναι τόσα και τόσα τα παραδείγματα που μπορώ να σας πω! Πραγματικά δεν θα σταματάω, όπως και όλοι εμείς που έχουμε κάνει αυτή την δουλειά. Και παρόλα αυτά επιστρέφουμε, γιατί ακόμα και όταν μας παιδεύει εμείς την λατρεύουμε, την κάνουμε με κέφι!

Η πρώτη μου σύμβαση έληξε το Σεπτέμβριο του 2014 και πριν τελειώσει το καλοκαίρι εκείνου του έτους, είχαμε ήδη αποφασίσει με μία ομάδα συναδέρφων, να κινηθούμε δικαστικά διεκδικώντας μονιμοποίηση. Το βασικό μας νομικό επιχείρημα ήταν, ότι την περίοδο της πρόσληψης μας μέρος των μετοχών της Ε.ΥΔ.Α.Π. άνηκε στο ταμείο ιδιωτικοποιήσεων. Δεν μπορώ να εξηγήσω περισσότερο το νομικό κομμάτι, μπορώ να σας πω όμως ότι το δικαστήριο που απέριψε την αγωγή μας, δεν απάντησε ουσιαστικά σε αυτό το επιχείρημα.  Σε αυτό το σημείο θα ανοίξω μία μικρή παρένθεση, για να δώσω την δική μου απάντηση σε όποιον ενδεχομένως σκεφτεί, μα από την αρχή  η συμφωνία ήταν να εργαστείτε για οκτώ μήνες άρα τί ζητάτε τώρα; Εκτός από τους ανθρώπους που είτε δεν τους αρέσει η δουλειά τους, είτε δεν θέλουν να εργάζονται, δεν μπορώ να βρω ούτε έναν λόγο να μην παλέψεις για την παραμονή στην εργασία σου με όσα μέσα διαθέτεις. Τέλος παρένθεσης. Από την πρώτη αυτή ομάδα, που όλες οι απαντήσεις από τα δικαστηρία ήταν αρνητικά, συνεχίσαμε την διεκδήκιση μας σε άλλον δικηγόρο, δέκα άτομα. Η ημερομηνία για την κύρια αγωγή, μετά από αναβολές, είναι για τον Σεπτέμβριο. Στο μεσοδιάστημα κάποιοι εργαστήκαμε ξανά και πέντε από την ομάδα αυτή δοκιμάζουμε ξανά την τύχη μας με τρίτη αγωγή κατά της Ε.ΥΔ.Α.Π. Αύριο 21 Μαΐου 2019 εκδικάζονται τα προσωρινά μέτρα Στην ομάδα μας,  ουσιαστικά το 10% των συνολικών προσλήψεων της ειδικότητας μας, οι τέσσερις από τους πέντε μας δεν είχαν το δικαίωμα να πάρουν μέρος στον διαγωνισμό του ασεπ, λόγω ηλικίας! Ο διαγωνισμός αυτός είχε βγει πριν έναν χρόνο περίπου και αφορούσε είκοσι πέντε θέσεις, με υποχρεωτικά προσόντα ένα πτυχίο βασικής εκπαίδευσης, διοικητικής κατέυθυνσης(!), γνώση Η/Υ και αγγλικά!!! Ο συντάκτης της προκήρυξης σκέφτηκε πως ενώ είναι απαραίτητο τα άτομα που θα προσληφθούν να γνωρίζουν αγγλικά, αλλά την σχετική με το αντικείμενο εμπειρία την πέταξε στον κάδο των αχρήστων. Επιπλέον βάζει όριο ηλικίας τα σαράντα πέντε έτη. Πως τώρα οι ίδιοι άνθρωποι που κάνουν να εργαστούν για οκτώ μήνες και έχουν ήδη αποδείξει όχι μόνο ότι είναι ικανοί, περνάμε και ιατρικές εξετάσεις πριν υπογράψουμε σύμβαση, αλλά και ότι είναι αφοσιωμένοι στην εργασία τους δεν μπορούν να γίνουν μόνιμο προσωπικό της εταιρείας που τους έχει εκπαιδεύσει και τους έχει δοκιμάσει;! 

Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να κάνω ειδική μνεία στον κόσμο. Έχω εργαστεί και στο κέντρο της Αθήνας και στα προάστεια, κυρίως νότια και δυτικά, και πάντα ο κόσμος που μας πλησιάζει έχει μία ευγένεια και μία καλοσύνη. Ειλικρινά για εμένα ήταν μία ευχάριστη έκπληξη και κάτι που με ευχαριστεί, η συναλλαγή με τους καταναλωτές. Δεν θα ξεχάσω για παράδειγμα το πώς με ευχαρίστησε ένας άντρας όταν βρήκε στην πόρτα του το χαρτάκι ειδοποίησης που άφησα για μεγάλη κατανάλωση. Ναι σωστά ακούσατε μου είπε ευχαριστώ και ήταν στα αλήθεια ευγνώμων γιατί έμαθε για μία βλάβη που θα φρόντιζε να διορθώσει. Ακόμα και όταν χτυπάμε τα κουδούνια για να μετακινήσει κάποιος το αυτοκίνητου του, ακόμα και τότε έρχονται πρόθυμοι. Σε τέτοια περίπτωση σκεπασμένου καπακιού δεν θα ξεχάσω έναν άντρα που σήκωσε την πίσω ρόδα ενός αυτοκινήτου και το καπάκι για να μετρήσω. Και εδώ θα μπορούσα να πω πάρα πολλές ιστορίες αλλά θα σταθώ και πάλι σε κάτι δυσάρεστο. Γιατί όπως με το πιστοποιητικό στο φρεάτιο, που το βρήκα σε προηγούμενη σύμβαση, οι διακοπές υδροδότησης δεν είναι σπάνιο φαινόμενο. Και ακόμα χειρότερα, οι αφαιρέσεις μετρητών. Πρώτη φορά σε αυτή την σύμβαση είδα αυτό να γίνεται και μπροστά μου. Και πρώτη φορά έτυχε  να αφαιρεθεί μετρητής που έπρεπε να πάρω ένδειξη. Ο υπάλληλος δικαιολογήθηκε κάπως σε εμένα ή θέλοντας μάλλον να ελαφρύνει την θέση του λέγοντας πως αφορούσε παροχή νυχτερινού κέντρου. Και πάλι όμως η συχνότητα του φαινομένου με προβλημάτισε. Και φυσικά έχουν αυξηθεί και οι περιπτώσεις λαθραίας υδροληψίας. Στις προηγούμενες συμβάσεις θα θυμόμουν που τις είχα βρει ακριβώς γιατί ήταν τόσο σπάνιες. Τώρα μου έχει τύχει και μέρα σε μία διαδρομή να βρω μέχρι και τέσσερις. Και φυσικά είναι από τα πράγματα που απεύχεσε, όπως οι διακοπές ύδρευσης ή οι μεγάλες καταναλώσεις όταν καταλαβαίνεις ότι είναι αποτέλεσμα βλάβης. Οι τελευταίες φτιάχνονται αλλά για τα προηγούμενα;

Η εργασία μας λοιπόν δεν είναι μόνο να καταγράφουμε την ένδειξη του μετρητή. Έχει πολύ να κάνει και με τους ανθρώπους αυτής της πόλης και την ποιότητα ζωής τους που είναι σε συνεχή υποβάθμιση. Το νερό είναι αγαθό, δεν είναι εμπόρευμα και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπίζεται από την εταιρεία. Και εμείς δεν είμαστε τα χέρια που σηκώνουν τα καπάκια και πληκτρολογούν αριθμούς. Είμαστε άνθρωποι όπως όλοι εσείς εκεί έξω και έχουμε νιώσει τι θα πει να μην έχεις να πληρώσεις τον λογαριασμό σου. Δεν είμαστε τίποτα το ξεχωριστό εμείς οι πέντε δεν έχουμε περισσότερο ή λιγότερο ανάγκη από τους χιλιάδες ανέργους. Αλλά είμαστε αυτοί που έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο απελπισίας ώστε να αφήνουμε στο λερωμένο πεζοδρόμιο ένα αντίγραφο ενός πιστοποιητικού θανάτου. Και εγώ είμαι εκείνη που όπως σας δείχνει αυτή την φωτογραφία γράφω και υπογράφω αυτό το κείμενο πλήρης των ευθυνών που φέρει αυτό. Γιατί έχω φτάσει σε ένα σημείο που δεν έχω τίποτα να χάσω, μόνο να κερδίσω. Σήμερα ένας συνάνθρωπος μας που δεν είναι πλέον ανάμεσα μας θα γιόρταζε τα γενέθλια του. Εμείς είμαστε ανάμεσα σας σηκώνουμε μεταλλικά καπάκια και καμιά φορά σας χτυπάμε τα κουδούνια για να μετακινήσει τα αυτοκίνητα σας. Μερικοί μας έχετε δει μερικοί όχι. Και θα θέλαμε αύριο να είναι για εμάς μια ημέρα γιορτής. Και πάνω από όλα ελπίζουμε σε μόνιμη επαγγελματική αποκατάσταση. Για να μπορέσουμε όχι απλά να μπορούμε να υπάρχουμε,  να δημιουργούμε ,να ονειρευόμαστε, να διεκδικούμε όπως ο καθένας μας έχει δικαίωμα και υποχρέωση σε αυτή την ζωή. Ευχηθείτε μας καλή τύχη θα την χρειαστούμε. Εγώ έχω ακούσει τόσες καλές κουβέντες όλο αυτό τον καιρό που αν μπορούσα θα τις συγκέντρωνα και όλη αυτή η ενέργεια να ερχόταν να ενισχύσει τον αγώνα καθενός από εσάς. Θα σας ευχηθώ και εγώ ολόψυχα καλή τύχη ακόμα και αν δεν σας ξέρω και είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρετε αρκεί να κάνετε την αρχή!