Θυμόσαστε τα όνειρα σας; Εγώ ναι. Πολλές φορές έχουν σενάριο όπως μία ταινία. Και εκείνες τις νύχτες δεν θέλω να ξυπνήσω για να μην χάσω την συνέχεια. Όταν ήμουν μικρή μου άρεσε να βλέπω εφιάλτες. Οι δικές μου ταινίες θρίλερ που παίζονταν μόνο για εμένα! Πολλές φορές έγραφα τα όνειρα μου για να μην ξεχάσω τι είδα, τι ένιωσα. Αλλά γιατί μόνο τα κακά όνειρα; Πρώτα από όλα το αγαπημένο μου είδος ταινιών είναι τρόμου, και είναι σαν να έχω δει μία πολύ καλή ταινία που θέλω να μοιραστώ. Και έπειτα όταν το όνειρο που είχα δει ήταν καλό, και εγώ ήμουν χαρούμενη σε αυτό, την άλλη μέρα ένιωθα απαίσια. Αυτά τα όνειρα ήταν κατά κάποιο τρόπο σαν μία επίπονη υπενθύμιση όλων αυτών που δεν είχα και με έριχναν ψυχολογικά, αντίθετα οι εφιάλτες με ενέπνεαν. Δεν ξέρω αν για εσάς οι εφιάλτες είναι κάτι το κακό; Αν το αίσθημα του φόβου σας ακολουθεί, αν ναι καλύτερα να σταματήσετε να διαβάζετε εδώ.
✯For English please scroll down...
 |
| Do you remember your dreams? |
Λοιπόν χθες το βράδυ ονειρεύτηκα καράβια να ταξιδεύουν βόρεια σε έναν σκοτεινό ωκεανό. Ήταν πολυάριθμα και σε πολλά μεγέθη. Από μικρές ψαρόβαρκες σε τεράστια φορτηγά πλοία. Υπήρχε ένα ξεχωριστό είδος ανάμεσα τους, αυτά έγδερναν την επιφάνεια του βυθού. Και εκείνα τα πλοία ήταν εύθραυστα και πολύτιμα. Ένα από αυτά με τα βίας έπλεε και μικρότερα το τραβούσαν. Ο προορισμός τους ήταν ένα νησί. Ένας μεγάλος μαύρος βράχος εν μέσω μίας πλατιάς σκοτεινής θάλασσας. Σε αυτό το μακρόστενο κομμάτι γης χώρες είχαν χτίσει τις πρεσβείες τους. Τετράγωνα μαρμάρινα κτίρια σαν μαυσωλεία ή σαν και αυτές τις γλάστρες που βρίσκει κανείς κοντά στους τάφους. Αυτές οι κατασκευές είχαν αλλάξει το τοπίο και έδιναν την εντύπωση πως ο βραχώδης λόφος είχε σκαλιά. Όσο πιο ψηλά είχε χτίσει την πρεσβεία της μία χώρα τόσο μεγαλύτερη επιρροή είχε στο νησάκι αυτό.
Υπήρχε ένα κωμικό στοιχείο στην κατά τα άλλα τραγική ιστορία, ένας χαρακτήρας, αληθινό πρόσωπο που γνωρίζουμε από την τηλεόραση. Είναι δημοσιογράφος, συνομωσιολόγος και μονίμως νευριασμένος. Έχει πλάκα όταν θυμώνει. Με το που φτάνει αυτός λοιπόν πάει κατευθείαν να ελέγξει τις πρεσβείες. Άλλος ένας τύπος ήταν κοντά του, ένας σεκιουριτάς, κάποιος από το προσωπικό τέλος πάντων. Ο δημοσιογράφος ρώτησε "αυτή δεν είναι η πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών;" Και έφτυνε τις λέξεις από αηδία. Ο άλλος απάντησε ήρεμα πως όχι. Ο δημοσιογράφος επανέλαβε την ερώτηση "Αυτή δεν είναι η πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών; Το ξέρω πως είναι" με ακόμα πιο έντονη απέχθεια. Τότε ο άλλος άλλαξε τελείως στάση. "Τι περιμένεις να σου πω, ε; Με ρώτησες αν αυτή είναι η πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών και σου απάντησα πως όχι. Δεν είναι. Σταμάτα να επαναλαμβάνεις την ίδια ηλίθια ερώτηση." Μπορεί να μην ήταν ακριβώς αυτές οι λέξεις του αλλά έγινε πιο τρελός από τον άλλο. Ο δημοσιογράφος ήταν παρανοϊκός, του στυλ ξέρω τι μου κρύβεις, γνωρίζω την αλήθεια ποιος είναι πίσω από όλα, την μεγάλη συνομωσία. Και ήθελε από τον άλλον απλά να συμφωνήσει. Ο σεκιουριτάς έγινε ξαφνικά τρελός, λέγοντας, φίλε έχεις ψευδαισθήσεις και δεν θα με κάνεις κομμάτι της παράνοια σου.
Το υπόλοιπο μέρος του ονείρου ήταν θλιβερό. Σε αυτό το άγριο τοπίο εκατομμύρια κόσμου είχαν βρει καταφύγιο. Δεν ξέρω από τι προσπαθούσαν να ξεφύγουν, αλλά τους βρήκε. Τους είδα σαν μιλιούνια από μικροσκοπικά μυρμηγκάκια να σέρνονται το ένα πάνω στο άλλο, να παλεύουν για την ζωή τους. Άκουγα τις κραυγές τους όλες συντονισμένες σε ένα μελαγχολικό τραγούδι, ο θρήνος του ωκεανού. Τα μαύρα βράχια έγιναν πιο ψηλά με τους σωρούς από τα αποσυντιθέμενα σώματα τους. Τα κόκκαλα και τα κρανία, παρασυρμένα από τον άνεμο, κατρακυλούσαν προς την θάλασσα σαν πετραδάκια. Ήταν στενάχωρο από την αρχή, πως οι άνθρωποι είχαν κάνει αυτό το μέρος να μοιάζει με τάφο. Τώρα ο τάφος ήταν ανοιχτός. Και αυτό το μακάβριο θέαμα ήταν πιο συγκλονιστικό αν ήσουν σε ένα από τα πλοία, να πλέεις ανάμεσα σε ανθρώπινους σκελετούς και μισοβυθισμένα σκάφη. Ο καιρός ήταν άσχημος, χιόνιζε αλλά αυτό που σου σήκωνε την τρίχα ήταν η ωμή αλήθεια. Δεν υπήρχε πια ζωή απλά ο άνεμος να παίζει παιχνίδια μιμούμενος την.
Do you remember your dreams? I do. A lot of times they have script like a movie. And those nights I don't want to wake up so I won't miss what happens next. When I was little I was excited every time I saw a nightmare. My own horror film, played just for me! A lot of times I'm writing my dreams so I won't forget what I saw, how I felt. But why only the "bad" dreams? Well first of all my favorite movie genre is horror, so it was like I watched a very good movie that I would like to share. And then whenever the dream was "good", where I was in a happy place, the following day I would feel miserable. These dreams kinda was like a painful reminder of all the things that I didn't have. They would bring me down unlike nightmares which were inspiring. Don't know if nightmares are for you bad? If the terrifying feeling is following you, because if it is you might stop reading right now.
|
| Do you remember your dreams? |
So last night I dreamt about ships sailing at a dark ocean, heading north. They were numerous and in many sizes. From small fish boats to big cargo ships. There was a special kind amongst them, these could scrape the surface of the ocean bottom. And these ships were fragile and precious. One of them was barely moving and other smaller ships were towing it. Their destination was an island. A big black rock amidst the open dark sea. On that oblong piece of land, countries had build embassies. Square constructions from white marble like mausoleums or like those planters that you can find near graves. These buildings had change the scenery and gave the impression that the rocky hill had steps. As higher the level that country had on the island, their embassy would be closer to the top.
There is a funny part in this bleak story, a character, which is a real person I know from tv. He is a “journalist”, the conspiracy theory fan type, who is also hothead. He is so funny when he gets mad. After he arrived we went straight away into checking the embassies. An other guy was close to him, a security guard, part of the personnel anyway. So the journalist asked- “Is that the us embassy, right?” he said that and spit the words, with disgust. The other person calmly answered no. The journalist repeated the question “Is that the us embassy? I know it is” with even stronger repulsion. Then the other one change completely his attitude. “What you want me to say, huh? You asked me if this the embassy of the united stated and I said, no. It’s not. Quit repeating the same stupid sentence” Maybe that wasn’t his exact words but pretty much he became more “insane” that the other. The journalist was insane like, I know the truth, who is behind everything, the big conspiracy. And wanted from the other to just agree. The security guard was suddenly insane like mad, saying, dude you are hallucinating and you’re not going to make me part of your delusion.
The other part was more sad. In that piece of harsh land, millions of people had find refuge. I don’t know what they were running away from. But it did find them. I saw them as tons of tiny ants crawling on the top of each other, to fight for their life. I heard them scream and their voices where all coordinated to a sad song, like the wailing of the ocean. The black rocks grew higher as their disintegrated bodies pileup. Their bones and skulls, drifted by the wind where rolling down like tiny peddles. It was sad from the beginning, how people pretty much made that place like a tomb. Now the tomb was open. That macabre view was even more devastating if you were sitting on a ship, sailing between skeletons of people and half sunk vessels. The weather was bad, it was snowing, but the real chills come from the cold harsh truth. There was no life just the wind playing tricks by faking it.
Comments
Post a Comment