Τα νέα από τον δικαστικό αγώνα μας, τα ασφαλιστικά μέτρα - I'm in a legal fight to keep my job, the provisional measures

Έναν μήνα πριν, στις 20 Δεκεμβρίου του 2019, εκδικάστηκαν τα ασφαλιστικά μέτρα για την παραμονή στην εργασία μας. Για όσους δεν γνωρίζουν, όταν καταθέτεις μία αγωγή, μπορείς να καταθέσεις, πρώτα προσωρινά μέτρα και μετά ασφαλιστικά μέτρα. Τα δύο αυτά «μέτρα» έχουν την λογική, πως έχεις τόσο ανάγκη να εργαστείς, ώστε δεν γίνεται να περιμένεις την απόφαση της αγωγής. Και αντίθετα με την κύρια αγωγή, που τα επιχειρήματα σου είναι νομικά, στα προσωρινά και τα ασφαλιστικά μέτρα τα κριτήρια είναι κοινωνικά, πχ εισόδημα, αν από αυτή την εργασία συντηρούνται ανήλικα μέλη ή άτομα με αναπηρία κ.ο.κ. Στην ομαδική αγωγή που και εγώ συμμετέχω έχουμε κερδίσει τα προσωρινά μέτρα τον Ιούλιο του 2019. Αυτό σημαίνει, πως μέχρι να βγει η απόφαση των ασφαλιστικών, εμείς θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε. Η πρώτη ημερομηνία που είχαμε πάρει για τα ασφαλιστικά μέτρα ήταν στις 26 Σεπτεμβρίου. Τότε ζητήσαμε και πήραμε αναβολή για τον Δεκέμβρη.
✬For English please scroll down

 Και εδώ ξεκινάει το δεν ήξερες δεν ρώταγες μου. Στις αρχές του μήνα, κάναμε μία συνάντηση με τον δικηγόρο μας. Μας ενημέρωσαν τότε πως για να πάρουμε και άλλη αναβολή θα πρέπει να συμφωνήσει και ο αντίδικος, ο δικηγόρος δηλαδή της Ευδαπ. Εδώ να κάνω μία παρένθεση, και να εξηγήσω πως αναβολή ζητά ο δικηγόρος μας όταν κρίνει πως η έδρα δεν είναι θετική, βάσει σκεπτικού που ο δικαστής βγάζει τις αποφάσεις του και σε τι ποσοστό δικαιώνει αιτήματα όπως το δικό μας. Εγώ λοιπόν βλακωδώς πίστευα πως το δικαστήριο δεν θα γινόταν, αν δεν το θέλαμε. Πως θα ζητούσαμε και θα παίρναμε αναβολές, για όσο χρειαστεί, και εγώ βεβαίως θα δούλευα. Όταν πληροφορήθηκα για το ότι θα πρέπει να συμφωνήσει και ο δικηγόρος της άλλης πλευράς, για να μπορέσουμε να πάρουμε ξανά αναβολή, είπα μέσα μου πάει αυτό ήταν, απογοητεύτηκα οικτρά. Και αυτό γιατί, όταν εμείς σαν ομάδα πήραμε την απόφαση να κάνουμε την τρίτη κατά σειρά αγωγή, άλλη μία ομάδα συμβασιούχων που είχε κερδίσει προσωρινά μέτρα, με άλλο δικηγόρο, απολυόταν, μίας και πήραν αρνητική απόφαση στα ασφαλιστικά τους μέτρα.

Δεν θέλει και πολύ μυαλό σκέφτηκα. Θυμήθηκα και ότι η εταιρεία υπολόγιζε να μείνουμε ‘κανα εξάμηνο, όπως και άλλοι σαν και εμάς στο παρελθόν. Με λίγα λόγια μου κόπηκαν τα φτερά. Ούτως ή άλλως οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου είναι σπάσιμο νεύρων. Εκεί που μαθαίνεις την δουλειά και την συνηθίζεις, εκεί φεύγεις. Δεν περίμενα με τίποτα να κερδίσουμε τα προσωρινά μέτρα. Είχα προετοιμαστεί ψυχολογικά πως θα έφευγα. Μετά δεν ήξερα πως θα είναι να εργάζεσαι, όχι με σύμβαση όπως παλιά, αλλά με απόφαση του δικαστηρίου. Εκτός πως κάθε φορά που πλησιάζει το επόμενο δικαστήριο μπαίνεις στην πρίζα, η μόνη διαφορά είναι πως δεν έχεις πλέον τα ίδια δικαιώματα όσο αναφορά τις άδειες. Μίας και η σύμβαση παίρνει μία άτυπη παράταση, πχ μετά την αναβολή του Σεπτεμβρίου εμείς είχαμε άτυπη σύμβαση μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου, και μέσα σε αυτό το διάστημα υποχρεωθήκαμε να πάρουμε τις άδειες μας. Με λίγα λόγια δεν μας έμεινε ούτε μία μέρα για τις γιορτές. Αλλά τι να το κάνεις όταν από την στιγμή που έμαθα τα νέα, αρχικά για το πώς λειτουργεί το θέμα των αναβολών, από τότε δεν μπορώ να ηρεμίσω.

 Στο δικαστήριο των ασφαλιστικών δεν ήμουν παρών, λόγω άσχημης ψυχολογίας. Το ενδεχόμενο να μείνω χωρίς δουλειά μου έχει προκαλέσει πανικό. Για εμένα η δουλειά είναι το μόνο πράγμα που με κρατά γιατί όλα τα άλλα έχουν καταρρεύσει. Και όταν ζεις για τόσο καιρό με μία ψυχική πάθηση, όχι μόνο δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις νηφάλια νέες προκλήσεις, όπως το αναζητήσεις αλλού δουλειά, αλλά η κατάσταση του μυαλού σου είναι τέτοια, που σε βάζει συνεχώς μέσα σε αδιέξοδα. Και αυτό σε εξαντλεί. Δεν μπορείς αρχικά να δεις το μετά, και κυρίως δεν έχεις το σθένος να προχωρήσεις. Είμαι σε αναμονή για την απόφαση λοιπόν και δεν πάω καθόλου καλά.

Προσωπικά δεν είμαι αισιόδοξη, περνάω από φάσεις είτε πανικού, είτε θλίψης ή στην «καλύτερη» αυτό το μούδιασμα απελπισίας. Αλλά δεν μοιράζομαι μαζί σας όλα αυτά για το απαισιόδοξο του πράγματος. Ξέρω πως δεν είμαι η μόνη σε πανικό. Ίσα ίσα, κρίνοντας από το πόσο δουλειά έχει το δικηγορικό γραφείο ξέρω πως στην ίδια θέση είναι πολλοί, πάρα πολλοί! Ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μία υπόσχεση. Αν όντως τελικά κερδίσουμε το δικαστήριο αυτό, τα ασφαλιστικά, θα αγοράσω μια action cam, ελληνιστή μία κάμερα. Η Παρασκευή που μας πέρασε ήταν από τις χειρότερες μου από άποψη ψυχολογίας ήμουν ράκος. Ίσως γιατί είχα μία πάρα πολύ ξεχωριστή μέρα στην δουλειά. Μέτραγα στην πλάκα, στα Αναφιώτικα και ήταν πραγματικά μοναδική εμπειρία. Πραγματικά θα ήθελα να είχα κάμερα να σας έδειχνα πως σε κάποια μέρη γίνεται η μέτρηση. Γιατί αλλιώς περπατάς αυτά τα δρομάκια ως επισκέπτης και αλλιώς ως καταμετρητής. Εκτός των άλλων έσπασα και το κινητό μου, από τα νεύρα μου, και δεν έχω καν αυτό να έβγαζα καμία φωτογραφία.

Δυστυχώς όσο και αν το θέλω δεν μπορώ να αποφύγω το να γίνομαι δυσάρεστη. Είπα κάτι στο προηγούμενο άρθρο για αυτό, θέλω να επικεντρωθώ στα πιο όμορφα πράγματα, στις ιστορίες. Η δουλειά έχει πάρα πολύ να κάνει με αυτό. Δεν μπορείς με τίποτα να συγκεντρωθείς να δημιουργήσεις, ούτε καν να φροντίσεις σωστά τον εαυτό σου, όταν σε κυριεύει το άγχος της επιβιώσης. Με αυτήν την ανασφάλεια παλεύουμε πολοί, αλλά λίγοι μιλάνε. Και θα έπρεπε να μιλήσουμε ανοιχτά και για αυτό, γιατί διαφορετικά δεν θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε. Δεν νομίζω ότι είμαι μόνο εγώ, που θα ήθελα να αξιολογούμε δίκαια για την δουλειά μου, και να είναι το μόνο κριτήριο για το αν θα παραμείνω σε αυτήν. Ποιος δεν θα ήθελε να μην δουλεύει για δυο ή τρεις θέσεις, με μισθό ούτε καν της μίας; Ποιος θα τολμήσει να μιλήσει για το θέμα του ελεύθερου χρόνου; Γιατί θα πρέπει να είναι δεδομένο πως η δουλειά μας, είναι άλλη μία πηγή μόνιμου άγχους; Γιατί να μην μπορούμε να δούμε και την καλή της πλευρά; Την δημιουργική, την επαφή με τον κόσμο και τα διάφορα ευτράπελα που συμβαίνουν εκεί. Εγώ σκέφτομαι να το προσπαθήσω πάντως.

Τέλος να σας πω πως σήμερα επισκέφτηκα ξανά το γραφείο του δικηγόρου. Μάλλον η απόφαση θα βγει μέσα στον επόμενο μήνα. Άλλο ένα μήνα στην πρίζα! Εντάξει μωρέ δεν είναι και τίποτα! Εδώ έχω ενάμιση χρόνο με πιστόλι στο κρόταφο ας είμαι και λίγο καψαλισμένη!

✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬
Here is the english translation of the post above. I have a couple post like this with the tag "meter reader" which is my job. I haven't translate the other articles because I'm not familiar with the terminology of courts. For this one in the most part the translation is from google so if it is wrong please excuse me. I might try to do the same for the other two articles but it's not just the terms that are hard to translate into english, is the stupid laws we have. It might help you to understand if I explain that I work for the government, the water company is a public company(for now). That is why I have to go to a court in order to keep my job, there is no other way.

Α month ago, on the 20th of December, 2019, I was tried by a court of law for staying on my job. For those who don't know this, when you file a lawsuit, you can file first provisional measures and then protective measures. You put these two "measures" in the sense that you are desperately need to work and that you can't wait for the decision for your lawsuit. And unlike the main action, where your arguments are legal, in the provisional and protective measures the criteria are social, e.g. your income, if this job supports minors or people with disabilities, etc. In the group lawsuit that I am involved, we won the provisional measures in July 2019. That means that until the protective measure decision comes out, we will continue to work. The first date we had for our provisional measures hearing was on September 26th. Then we requested and received a adjournment for December.

And from here on it is a proof of how clueless I was of these procedures. Early on that month, we had a meeting with our lawyer. We were informed then that in order to get another adjournment, the disputant, the lawyer of water company(Eydap) where I work, had to agree with our request. I will like to explain why our lawyer asks for adjournment. This happens when he considers that the judge is not friendly, basing on the reasons behind their decisions and the how often they supports claims like ours. So I stupidly thought, that the court would not be made, if we did not want it. That we could request and receive adjournments, if needed, and I would keep working. When I was informed that the lawyer of the other side would have to agree in order to get an adjournment again, I told myself this it the end, I was so disappointed. Partly because when, we as a group, decided to file the third lawsuit, another group who was working with fixed-term eight month contract like us, and had won their provisional measures, with another lawyer, they were fired, as they got a negative decision for their protective measures.

You don't have to be a brainiac to put two and two together, I remembered that the company was expected us to stay for six months, like others had before us. In short, I got discourage. Fixed-term contracts are nerve-wracking anyway. Soon after you start working and get used to it, you have to leave. For starters, I didn't even expect to win the provisional measures. I was psychologically prepared to be fired. Then I didn't know how it would be like to work, not with a contract like before, but after a court order. Beside the nerve wrecking wait, the only difference is that you no longer have the same rights with paid vacation days. Since our contract takes an informal extension, for example after the adjournment of September we had an informal contract until the 20th of December and within that time we had to take our days off. In short we didn't have a single day off left for the holidays. But I wasn't cheerful to care about that anyway, since I first heard the news, first about how the adjournment thing works, after that I can't find a way to calm my nerves.

I was not present at the protective measures court because I was feeling down. The possibility of me losing me job, panics me. Work is the only thing that keeps me going, everything else has collapsed. And when you have a mental illness for so long, not only you can not deal with new challenges, such as looking for another job, but the state of your mind is one that constantly puts you in a deadlock. And that exhausts you. You can't initially face the aftermath, but most of all you don't have the courage to move on. So I'm waiting for the decision and I'm not doing well.

Personally I'm not optimistic, I'm going through phases of either panic or grief or my "best" numb and helpless feeling. But I 'm not sharing all this with you about for the pessimistic side of things. I know I'm not the only one in panic. Judging by how much work the law firm has, I know there are  too many in the same position as me! I wanted to share a promise with you. If we really do win this court, the protective measures, I will buy an action cam. Last Friday was one of my worst  days. Maybe because I had a very special morning at work. I was working on an area down the Acropolis called "Plaka" specifically the neighborhood "Anafiotika" and it was a truly unique experience. I would really like to had a camera to show you how in some places locating the meters, exploring the place is like an adventure. This place is worth visiting but I've seen it from a different prospective working there. I don't even have a cellphone, one of the victims of my bad temper, so no photos either.

Unfortunately no matter how much I want it, I can't avoid being unpleasant. I said in the previous article that I want to focus on the positive things, like my stories. The job issue has a lot to do with  me not keeping my own promise, yet. The stress of survival overwhelms you. Many people, like me are struggling with this kind of uncertainty, but few speak about it. And we should do that, talk openly about our worries, otherwise we will not be able to find a way out. I don't think it's just me, who would like to be judged fairly for my job's performance, and to be the only criterion for remain in it. Who wants to work for two or three position, and not even get the basic salary? Who would dare to bring out the topic of free time? Why should it be given that work is another source of constant stress? Why can't we see its good side? The creativity, the communication and the out of the ordinary things happening while we are there. I am going to give it a try, anyway.

For the end I will like to share, that today I visited the lawyer's office. The decision is more likely to come out next month. Another month on the edge! Okay baby it's nothing! I mean, I live a year and a half with a gun on my head so I might trip and fall down a cliff as well, whatever!