Μια ανοιχτή επιστολή μες στο κουτί της - An open letter inside its box

Δεν ξέρω για ποιό λόγο αποφάσισα τελικά να δημοσιεύσω μία επιστολή που δεν έστειλα ποτέ. Βασικά μου αρέσουν οι συμβολισμοί στο όνειρο και αυτό θα έπρεπε αρκεί αν δεν με τυραννούσε αυτή η απροθυμία στο να μοιράζομαι τα "προσωπικά μου αντικείμενα". Όσο όμως το σκέφτομαι τόσο καταλαβαίνω πόσο πολύ δυνατοί είναι οι συμβολισμοί σε αυτό το όνειρο. Έχει πλέον ξεφύγει του προσωπικού, της επικοινωνίας δηλαδή μεταξύ δύο προσώπων. Αφορά πλέον μία ομαδά. Τους συνεπώς ασυνεπείς, μόνιμα εκτός τόπου και χρόνου ανθρώπους, που θα διαλέγαν να μιλήσουν για ένα καλοκαιρινό όνειρο στα τέλη του Δεκέμβρη. English translation follows

"

Σήμερα είναι  Δευτέρα 22 Ιουνίου και έξω βρέχει!

Τι περίεργο... μια βροχερή μέρα αυτή την εποχή.

Σήμερα είναι η πρώτη μέρα μετά από δεκαοχτώ μήνες που κάθομαι. Η εταιρεία που εργαζόμουν με απέλυσε την Παρασκευή. Δεν το χωράει ο νους μου! Από χθες το βράδυ δεν έχω φάει τίποτα. Είχα ένα σχέδιο που επεξεργαζόμουν, αν και όταν με έδιωχναν από την δουλειά, να κάνω απεργία πείνας. «Σχέδιο» και καλά! Δεν υπάρχει σχέδιο, απλά σταμάτησα να τρώω. Δεν βρήκα καν το κουράγιο να πετάξω το φαγητό που έχω. Μισώ να πετάω φαγητό.

Το πρώτο πράγμα που έκανα σήμερα ήταν να πάω στα γραφεία της εταιρείας που εργαζόμουν για να τους δώσω πίσω την ηλεκτρονική συσκευή που χρησιμοποιούσα, εκείνη και τον φορτιστή της. Έπειτα γύρισα σπίτι, κοιμήθηκα και μετά ήπια καφέ. Το μόνο πράγμα που βάζω στο στόμα μου εκτός από νερό. Έβαλα και λίγο Μπείλις μέσα, χρειάζομαι κάτι απελπισμένα να με κρατήσει όρθια. Το μεσημέρι που κοιμήθηκα είδα αυτό το όνειρο. Δακρύζω κάθε φορά που το θυμάμαι και θα ήθελα να το μοιραστώ μαζί σου στα αλήθεια, να το στείλω όντως στα αλήθεια. Δεν ξέρω γιατί.

Λοιπόν το όνειρο... Σκοτείνιαζε, όπως συμβαίνει και τώρα, η ώρα είναι 7 και 17. Ο ουρανός είχε αυτή την καφετί κόκκινη απόχρωση αλλά εκεί που στεκόμουν ήταν πιο φωτεινά, ένας στρογγυλός γλόμπος με ζεστό φως υπήρχε στην σκηνή μου. Μπροστά μου είχα μικρά κουτιά, πέντε στοίβες με τρία κουτιά η κάθε μία. Ήταν ικανοποιητικά τακτοποιημένα. Πίσω μου ο εξωτερικός τοίχος ενός παλιού σπιτιού, η μπογιά του έμοιαζε σαν και αυτά τα φουρνιστά σνακ με τις πολλές στρώσεις ζύμης. Υπήρχε και ένα μικρό σκαμπό πίσω που δεν φαινόταν και πολύ ανέτο για να κάτσεις.

Άκουσα μία φωνή. Το άτομο που μου μίλησε δεν είχε ταυτότητα και η φωνή άλλαζε από αντρική σε γυναικεία. Σε κάποια στιγμή ακούστηκε σαν του πατέρα μου που έχει πεθάνει εδώ και μία δεκαετία. Ήταν οι δικοί σου γονείς ωστόσο όχι οι δικοί μου. Τα κουτιά μπροστά μου ήταν παιχνίδια που μου είχες κάνει δώρο. Αυτό που έλεγε η φωνή, με έναν ήρεμο ευγενικό τρόπο, ζητούσαν ένα από αυτά τα παιχνίδια, ένα που τους είχες υποσχεθεί να τους δώσεις. Αργότερα σκέφτηκα πως το παιχνίδι ήταν ένα από αυτά που οι γονείς αγοράζουν στα παιδιά τους αλλά ενδόμυχα το θέλουν για τους ίδιους. Έτσι είπα ναι στο αίτημα τους αν και δεν το πολυήθελα.

Πήρα το κουτί στα χέρια μου. Ήταν άθιχτο, είχε ακόμη και την κολλητική ταινία πάνω. Το άνοιξα σκεπτόμενη, πως και το είχες κρατήσει τόσο καιρό σε αυτή την άριστη κατάσταση*. Μέσα είχε πολλά μικρά κομματάκια, πάρα πολλά μικρά κομματάκια. Με αυτά υποτίθετε πως μπορούσες να φτιάξεις μία φιγούρα. Υπήρχαν οδηγίες μέσα για το πως να το κάνεις. Μπορούσες ακόμη να φτιάξεις ένα μικρό φίλο για την φιγούρα σου όπως ένα κατοικίδιο ή ένα ρομπότ φιλαράκο. Σκέφτηκα πως θα παιρνούσα πολλές διασκεδαστικές ώρες ενώνοντας, βάφοντας τα κομμάτια αν, αν δεν είχα υποσχεθεί να δώσω πίσω αυτό το παιχνίδι. Όντως κράτησα την υπόσχεση μου.

Τώρα ήμουν στην θάλασσα, κολυμπούσα. Και πάλι ήταν σκοτάδι. Ο ήλιος είχε δύσει. Η θερμοκρασία  είχε πέσει εκεί στα ανοιχτά όπου κολυμπούσα. Δεν ήμουν μόνη, υπήρχε και κάποιος άλλος μαζί μου αλλά και πάλι ένιωθα τρομαγμένη που βρισκόμουν εκεί. Κάπως ρώτησα που βρισκόσουν εσύ. Και εσύ κολυμπούσες στα ανοιχτά όπως και εγώ. Κάθε φορά που σε βλέπω σε κάποιο όνειρο είσαι μάκρια, κάνεις κάτι, δεν σε φτάνω. Αυτή την φορά είπα όλο θυμό "μην κολυμπάς τόσο μακριά από την ακτή δεν ξέρεις τα νερά, μπορεί να έχει καρχαρίες!" Στα αλήθεια ανυσηχούσα λες και εγώ ήμουν σε καλύτερη μοίρα από την δική σου.

Το νερό ήταν ακόμα ζεστό και πυκνό από το αλάτι. Τότε είπα στον άνθρωπο δίπλα μου, πρέπει να φωνάξουμε την ακτοφυλακή, δεν είμαι σίγουρη ότι έτσι λέγονται, απλά ήθελα κάποιος να μας βγάλει από το νερό. Αντ’ αυτού βρεθήκαμε να κολυμπάμε στο ίδιο ζεστό νερό μπροστά από ένα φαστ φουντάδικο όπου παρείγγειλα ένα ιδιαιτέρως αλμυρό πιάτο με αρκετή κέτσαπ και ένα κοκτέιλ.

Μέχρι τώρα δεν είναι και τόσο τρομερό που δεν έχω φάει. Είχα μείνει 24 ώρες χωρίς φαγητό και είχα κάνει και μία «απεργία πείνας» παλιότερα όταν ήμουν έφηβη. Αλλά αν τα καταφέρω θα πάω σε ένα φαστ φουντάδικο και θα παραγγείλω αυτό το πιάτο και το κοκτέιλ και ίσως και ένα παγωτό μετά.

Αυτό που θα ήθελα να μοιραστώ πιο πολύ- λέμε τώρα δεν θα το κάνω – είναι το γιατί ένα πρόσωπο ξένο όπως εγώ θέλει να σου πεί όλα αυτά και για πιό λόγο είπα ότι είπα μέχρι τώρα. Δεν θα έπρεπε και η εξήγηση μου θα ακουστεί σαν μια κακή δικαιολογία. Για πολλά, πολλά χρόνια ήμουν το παιχνίδι στο κουτί. Απελπιστικά μόνη, είχα όλες αυτές τις ιδέες και κανέναν να τις μοιραστώ. Μερικά καλοκαίρια πριν το 2018, αποφάσισα να κάνω κάτι για αυτό. Να αρχίσω να μιλάω, να μοιράζομαι πράγματα. Μερικούς μήνες μετά, εξ’αιτίας πολλών συμπτώσεων σε βρήκα, κάπως το μυαλό μου ένιωσε πως σε εσένα μπορώ να μιλήσω. Αυτά που μοιράστηκα ήταν στην πραγματικότητα ένα μικρό, μικρό κομμάτι από τις σκέψεις μου και για αυτό θέλω να ζητήσω συγνώμη. Λυπάμαι πολύ που μίλησα, που ένιωσα την ανάγκη να μοιραστώ όλα αυτά, για τις φορές που πάτησα αποστολή. Θα έπρεπε να είχα αντιμετωπίσει αυτό το θέμα μόνη μου.

Δεν θα το στείλω αυτό το γράμμα. Το ξέρω πως δεν θα το κάνω. Δεν αξίζει να το μοιραστώ ούτε καν για να ζητήσω συγνώμη. Υπάρχει μόνος ένας τρόπος να δείξω μετάνοια και αυτός ειναι με το να μείνω μακριά. Αν υπάρχει κάτι που αξίζει να λεχθεί από όλα αυτά είναι το όνειρο του καλοκαιριού, όπου το μόνο που σε νοιάζει είναι το κολύμπι, να παίζεις με παιχνίδια και να τρως σαβούρες για δείπνο και πως μου λείπουν όλα αυτά.

Και ίσως αντ’αυτού να μπορούσα να βρω το κουράγιο να μοιραστώ όλα όσα είχα σκεφτεί να πω για τα άσχημα νέα τις απόλυσης μου. Ή πως ήθελα να πω ότι πιστεύω σε εσένα και από το λίγο που σε ξέρω ότι έχεις την ικανότητα να πραγματοποιήσεις ακόμα και το πιο τρελό όνειρο σου. Αν σε κάτι έχουμε αποτύχει ως άνθρωπινο γένος είναι γιατί δεν μπορούμε να πούμε αυτές μας τις σκέψεις ο ένας στον άλλο ή ίσως είμαι εγώ εκείνη που συνεχώς αποτυγχαίνει.

"

*Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να διευκρινίσω κάτι που δεν είναι σαφές από την περιγραφή του ονείρου. Αυτά που είχα μπροστά μου ήταν κουτιά που περιείχαν παιχνίδια. Δεν άνοιξα την συσκευασία που περιείχε το παιχνίδι αλλά το κουτί όπου ήταν αποθηκευμένη. Στη συνέχεια το παρέδωσα σαν καινούριο όπως το βρήκα.

• Το γράμμα έχει τίτλο "Dead can dance".
• Έχει γραφεί το 2020, ένα μήνα μετά το άνοιγμα της αγοράς και της χαλάρωση των περιοριστικών μέτρων που πάρθηκαν για τον Κόβιντ.
• Η απόφαση του δικαστηρίου, σύμφωνα με την οποία έπρεπε να απολυθούμε βγήκε τον Μάρτιο του ίδιου έτους. Τις ημέρες της καραντίνας.
• Εκτός από την ψυχολόγο που με παρακολουθούσε εκείνη την περίοδο, κανείς άλλος δεν γνώριζε για την απεργία πείνας που κράτησα περίπου είκοσι μέρες.
• Δεν έχω πάει ακόμα στο φαστ φουντ!

Don't really know why I finally decided to publish a letter I never sent. Basically I like the symbolism in the dream and that should be enough if I wasn't tyrannized by this reluctance to share my "personal stuff". But the more I think about it, the more I understand how very powerful the symbolism in this dream is. It has now escaped its personal nature, that is, the communication between two persons. It is now concerns a group. Those who are so consistently inconsistent, permanently out of place and time, who would choose to talk about a summer dream at the end of December.

"

Today is Monday 22 of June and outside it is raining!

This is so weird... a rainy day at that time of the month.

This is the first day after 18 months that I'm not working. The company I was working for fired me on Friday. This is too overwhelming for me, I cannot wrap my mind around it. I haven't eaten anything since last night. There was a plan that I was working on, if and when I was fired. The plan was to do a hunger strike but the use of the word "plan" is over exaggerated, there is no plan, I just stopped eating. I haven't even found the strength to get rid of the food I have. I hate throwing away food.

The first thing I did today was to visit the office of the company I used to work to give them back the electronic device I was using, that and the charger. Then I came home and slept and after that I had coffee, the only thing I had besides water. I did add some Baileys in it, I need something desperately to keep me going. I also slept in the afternoon and had this dream. I weep every time I remember it and I would like to share it with you for real, like send it for real, I don't know why.

Well the dream... It was going dark, as it is right now, it's 17 minutes past seven. The sky had this brownish reddish shade but where I was standing it was lighter, there was a round blob with warm light on my stage. In front of me there were these small boxes, five stacks with three boxes in each. It was satisfying in order. Behind me the exterior wall of an old house. Its paint was like those baked snacks with many layers of dough. There was also a small stool behind that looked really uncomfortable to sit on.

I heard a voice. The person speaking had no identity and the voice changed from male to female. At one point it sounded like my father who had died almost a decade ago. They were your parents though, not mine. The boxes in front of me were toys you had given me as gifts. What the voice was saying, in a very smooth kind way, they were asking for one of those toys, one that you had promised to give them. Later I thought that the toy was one of those that parents buy for their kids but secretly want it for them. So I said yes to the request, although I didn't really want to.

I took the box in my hands. It was intact, it even had duct tape on it. I opened it thinking how you kept for so long in that mint condition*. Inside there were many pieces, too many tiny pieces. You were supposed to create a figure with these, there were instructions on how to do that. You could even make a friend for your figure like a tiny pet or a robo buddy. I thought that it would give me many hours of fun connecting, painting etc if I hadn't promised to give that toy away. I did keep my promise.

Now I was at the sea, swimming. Again it was dark. The sun had set and it was getting cold out in the open water where I was swimming. I wasn't alone, there was someone else with me but still felt scary being there. Somehow I asked where you were, you were also swimming alone in the open water, like me. Everytime I see you in a dream you are away, busy, unavailable. This time I said with an angry voice "don't go swimming so far from the shore you don't know the waters, they might be sharks there!" I was really worried, like I was in a better place than you.

The water was still warm and thick from the salt. Then said to the person next to me, we should call the shore petrol, not sure if that's the name, I just wanted someone to get us out of the water. Instead we find ourselves still swimming in the same warm thick water before a fast food restaurant where I ordered an especially salty dish with plenty of ketchup and a cocktail.

So far it's not so terrible that I haven't eaten. I had stayed for 24 hours without any food before and had a "hunger strike" before when I was a teen. But If I do make it I will go to a fast food restaurant and order that dish and the cocktail and maybe some ice cream after.

What I would like to share the most, so to speak because well I won't. Why on earth a stranger, that is me, wants to tell you all that and why I said the things that I said so far. Well I shouldn't and my explanation will sound like an awful excuse. For many many years I was like the toy in the box. Desperately alone and had all these ideas and no one to share them. A couple of summers ago in 2018 I decided to do something about it, start talking and sharing stuff. Few months later, by a number of coincidences I found you, somehow my mind saw you as someone who could speak to. What I had shared is actually just a tiny tiny piece from my thoughts, and for that I want to apologize, I am really really sorry for speaking, for having the need to share all that, for the times I did press send. I should have dealt with this issue alone.

I won't send this, I know I won't. It is not worth sharing even for asking for an apology. There is only one way to repent and that is by staying away. If there is a thing worth sharing it is the dream of summertime where all you care about is swimming, playing with toys and having fast food for dinner and how I miss all that.

And maybe instead of that I could have found the courage to speak up about the bad news of getting fired. Or how I wanted to say that I believe in you and that from the little I've know you that you have the ability to make even your wildest dream come true. If there is one thing we have failed as humans is how we cannot tell stuff like that to each other or maybe I am the big failure can't tell for sure. 

"

*At this point I would like to explain something that is not clear from the description of the dream. What I had in front of me were boxes containing toys. I didn't open the package of the toy but the box where it was stored. I then returned it as I found it, as if it was new.

• The title of the letter is "Dead can dance".
• It was written in 2020, a month after the opening of the markets and the uplift of the measures taken for covid 19.
• The court’s decision, based on which we had to be fired, was made in March of the same year. During the days of the strict quarantine.
• Besides the psychologist, who was seeing me then, no one else knew about the hunger strike which lasted twenty days.
• I haven’t been to a fast food restaurant yet!