Φέτος αποφάσισα να ξεκινήσω μαθήματα υποκριτικής. Ο χώρος 2510 όπου και τα παρακολουθώ είναι κάπως σαν το "Φιξ", το στέκι στην ιστορία μου. Χτες λοιπόν στο μάθημα ο καθηγητής μας θύμισε να είμαστε παιδιά. Να έχουμε το κέφι και την ανεμελιά τους σε ότι δημιουργικό καταπιανόμαστε. Μας έβαλε να τραγουδήσουμε και να χορέψουμε. Και έτσι αποφάσισα να μοιραστώ κάτι που είχα γράψει κάτι αιώνες πριν. Ένα τραγούδι για το Halloween. Παρά τους τρομαχτικούς στίχους του έχει χαρούμενο σκοπό, σαν το ένα μικρό καράβι. Όπως και να σας πω για το μικρό παιδί που κρύβεται μέσα μου. Που είναι ντροπαλό, κλαίει πολύ και δεν μοιράζετε εύκολα τα παιχνίδια του για να μην του τα σπάσουν. Αλλά του αρέσουν πολύ οι φανταστικές ιστορίες για περιέργους τόπους και ιδιαίτερα πλάσματα. Θέλει λίγο θάρρος ακόμα για να σας ταξιδέψει μαζί του εκεί. Αλλά αυτό το ταξίδι στο άγνωστο πάντα καταλήγει σε μακελειό, οπότε ελάτε προετοιμασμένοι.
This fall I decided to take acting lessons. "2510" is a place kind like how "the fix" hangout I imagined to be. So our instructor last night reminded us to be like children. To be creative as we used to and to do our acts with cheerfulness and joy, like a game. He even make us sing and dance. So I decided to share something I had written centuries ago, a song for Halloween. You'll find that it scary words has a happy tune, just like the "Il était un petit navire". And to tell you about the little child in me who is shy, cries a lot and won't easily share it's toys so they won't brake. Which also likes fantasy stories of strange lands and mysterious creatures. A little encouragement is what that child needs so to come forth and show you the way to these magical places. But once this journey to the unknown starts it will certainly end up in carnage so be prepared for it.
Comments
Post a Comment