Αγαπητοί αναγνώστες, ελπίζω αυτή η ανάρτηση να σας βρει καλά. Πολλοί από εσάς θα είστε κλεισμένοι μέσα στο σπίτι σας για μέρες και θα έχετε πλήξει αφόρητα. Σε αυτό το άρθρο μοιράζομαι μαζί σας ένα όνειρο που είδα και που συμβαίνει στα αλήθεια σε πολλά μέρη του κόσμου.
✬For English please scroll down
Θα αναφέρω εν συντομία, και για τον μελλοντικό αναγνώστη, πως εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν νοσήσει με έναν θανατηφόρος ιό τον covid-19 ή κορωνοϊό. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Κίνα και στην πόλη Ουχάν τον Δεκέμβριο του 2019. Έκτοτε έχει εξαπλωθεί και σε πολλές άλλες χώρες (με δεύτερη χώρα με τα πιο πολλά κρούσματα την Ιταλία) που έχουν μπει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Στην Ελλάδα, ισχύουν εδώ και περίπου μία βδομάδα μέτρα για την πρόληψη μετάδοσης του ιού. Όλα τα μαγαζιά είναι κλειστά. Τα καταστήματα που πωλούν τρόφιμα εξαιρούνται, αλλά με περιορισμό στον αριθμό των πελατών που εξυπηρετούν ανάλογα με τα τετραγωνικά του μαγαζιού. Οι επιχειρήσεις με υπηρεσίες παράδοσης κατ’ οίκων επίσης συνεχίζουν την λειτουργία τους. Συνιστάται στον κόσμο να παραμένει στα σπίτια του και να περιορίσει τις μετακινήσεις. Γενικά ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις χωρίς να ξέρουμε πόσο αυτό θα κρατήσει.
Τον καιρό λοιπόν που πρωτοεμφανίστηκε ο ιός στην Κίνα και εμείς δεν είχαμε ιδέα ή και να είχαμε διαβάσει κάτι δεν μας αφορούσε. Τότε λοιπόν συνέβη αυτό που θα σας διηγηθώ. Για εμένα ο Δεκέμβριος του 2019, ήταν πολύ δύσκολος μήνας και είχα φοβερό άγχος. Αυτό γιατί στις 20 του μήνα θα γινόταν το δικαστήριο των ασφαλιστικών μέτρων. Στις αρχές του μήνα και κοντά στην συνάντηση που είχαμε με τον δικηγόρο μας είχα δει αυτό το όνειρο. Αν έχετε διαβάσει τα υπόλοιπα άρθρα του ιστολόγιου μου θα γνωρίζετε πως έχω την συνήθεια να καταγράφω τα όνειρα μου. Το συγκεκριμένο το είχα διηγηθεί και σε μία φίλη γιατί μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση. Ταίριαζε φοβερά με τα συναισθήματα που είχα τότε, σε μεγαλύτερη κλίμακα όμως. Δεν θα μοιραστώ μαζί σας το ίδιο το κείμενο γιατί σε κάποια μέρη αναφέρω πρόσωπα ονομαστικά ή είναι σημεία που μόνο εγώ καταλαβαίνω.
Στον ύπνο μου λοιπόν είδα πως περπάταγα σε μία άδεια πόλη. Οι κάτοικοι της την εγκατέλειπαν μαζικά. Όσοι είχαν δικό τους μέσο, στρίμωχναν σε αυτό τα υπάρχοντας τους και έφευγαν. Οι υπόλοιποι έπαιρναν λεωφορεία. Εγώ πάλι ήμουν το λιγότερο αδιάφορη(όπως όντως είμαι στα αλήθεια τώρα). Ανέμελη περπατούσα αλλά στον δρόμο μου έκανε εντύπωση πως όλα τα καταστήματα είχαν τα ρολά τους κατεβασμένα. Λίγο πιο κάτω αγχωμένοι αυτοί που δεν μπορούσαν να φύγουν, να περιμένουν σε ουρά για κάποια πράγματα που θα έπαιρναν ως βοήθεια. Και τότε μου ήρθε το ξαφνικό. Υποτιμώντας την κατάσταση δεν είχα μεριμνήσει για τίποτα. Σύντομα θα είχα σοβαρό πρόβλημα. Με τα μαγαζιά κλειστά δεν υπήρχε πουθενά σημείο που θα μπορούσα να αγοράσω τρόφιμα.
Τα πράγματα έγιναν πιο δυσοίωνα με το που μπήκα "σπίτι". Το "σπίτι" λοιπόν, ήταν ένα μακρόστενο δωμάτιο με μία είσοδο και χωρίς παράθυρα. Το μεγαλύτερο χώρο το καταλάμβανε ένα μεγάλο τραπέζι που πάνω του μόνο φαγητά δεν είχε. Είχε ρούχα, πλαστικά ποτήρια και άλλα πλαστικά αντικείμενα. Δίπλα από την μοναδική πόρτα ήταν ένα ψυγείο. Γύρω από το τραπέζι κάθονταν οι γνωστοί μου, που πολλοί από αυτούς ήταν στο όνειρο μου μικρά παιδιά, και οι δυο οι μητέρες τους. Για κάποιο λόγο δεν μπορούσαμε να φύγουμε από την πόλη. Μάλλον για οικονομικούς λόγους. Και οι μητέρες να είναι ήρεμες, αλλά μπορούσα να το νιώσω πως μέσα τους, τους έτρωγε το σαράκι. Ήταν σε ένα δωμάτιο γεμάτο μικρά παιδιά που σύντομα θα άρχιζαν να ζητάνε φαγητό. Για πόσο μπορούσαν να τα ξεγελάσουν; Με κουβέντες όπως: κάτσε παιδί μου ήσυχο, θα φύγουμε και εμείς. Τώρα θα φύγουμε… σε λίγο. Να παίξε με το ποτηράκι σου. Σε λίγο θα έρθει ο μπαμπάς με το αυτοκίνητο να φύγουμε. Κτλ Αυτά που λένε συνήθως στα παιδιά για να μην κλαίνε. Αυτή η ψυχραιμία τους όμως μου είχε μείνει. Δεν ήταν μόνο ότι δεν μπορούσαν να κάνουν και αλλιώς, έχω την εντύπωση πως ήξεραν την συνέχεια, πως κάτι παρόμοιο το είχαν ζήσει ξανά, ήξεραν τι θα ακολουθήσει. Αλλά το πιο σημαντικό ήταν πως η μία έδινε κουράγιο στην άλλη. Αν είχαμε μία ελπίδα, ήταν γιατί η αλληλοστήριξη τους, η ψυχραιμία τους θα απέτρεπε να δημιουργηθεί πανικός στο μικρό ασφυχτικό δωμάτιο που είμασταν κλεισμένοι.
Βέβαια το πιο δυσοίωνο όνειρο ήταν αυτό που είχα δημοσιεύσει και εδώ και είδα κοντά στο τέλος του μήνα. Το αίσθημα της αδιαφορίας που είχα στο πρώτο όνειρο την έχω και τώρα. Θέλετε γιατί έχω παραιτηθεί της ελπίδας για κάτι καλύτερο ή ότι όλο αυτό το διάστημα προετοιμαζόμουν ψυχολογικά για το επερχόμενο τέλος, εν προκειμένου της δουλειάς μου. Αυτό πάντως δεν έχει έρθει, συνεχίζω και δουλεύω κανονικά. Και μάλλον η κατάσταση με τον ιο θα μας δώσει παράταση αφού δεν λειτουργούν τα δικαστήρια αυτή την στιγμή. Πάντως δεν νιώθω πως είμαστε κοντά στην εικόνα του δεύτερου ονείρου με τις κατακόμβες των νεκρών, αν και μοιάζει να είναι η συνέχεια αυτού που μόλις σας διηγήθηκα. Διαβάστε το ξανά και ίσως αναγνωρίσετε τον συνωμοσιολόγο δημοσιογράφο που ήρθε ξανά στην επικαιρότητα με την φράση "θα πεθάνουμε όλοι".
Και θα κλείσω με το εξής. Δεν είναι η πρώτη φορά που όνειρο που έχω δει "βγαίνει". Κάθε φορά με σοκάρει γιατί ακόμα και αν το γράψω ή το πω δεν μπορώ να αλλάξω αυτό που ήδη γίνεται πόσο μάλλον να το προλάβω. Αλλά όπως τα βιβλία της ιστορίας έτσι και τα οράματα για το μέλλον, που όλο περιέργως είναι μόνο δυστοπικά, υπάρχουν για να μας πουν κάτι. Αν δεν το δούμε το μόνο που μένει είναι η εικόνα μιάς προδιαγραμμένης άρα μάταιής ζωή και θα έτσι έχουμε χάσει την διδαχή. Ποτέ δεν είναι αργά, έτσι δεν λένε…
Υπάρχει λοιπόν ελπίδα;….
✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬
✬For English please scroll down
Θα αναφέρω εν συντομία, και για τον μελλοντικό αναγνώστη, πως εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν νοσήσει με έναν θανατηφόρος ιό τον covid-19 ή κορωνοϊό. Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στην Κίνα και στην πόλη Ουχάν τον Δεκέμβριο του 2019. Έκτοτε έχει εξαπλωθεί και σε πολλές άλλες χώρες (με δεύτερη χώρα με τα πιο πολλά κρούσματα την Ιταλία) που έχουν μπει σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Στην Ελλάδα, ισχύουν εδώ και περίπου μία βδομάδα μέτρα για την πρόληψη μετάδοσης του ιού. Όλα τα μαγαζιά είναι κλειστά. Τα καταστήματα που πωλούν τρόφιμα εξαιρούνται, αλλά με περιορισμό στον αριθμό των πελατών που εξυπηρετούν ανάλογα με τα τετραγωνικά του μαγαζιού. Οι επιχειρήσεις με υπηρεσίες παράδοσης κατ’ οίκων επίσης συνεχίζουν την λειτουργία τους. Συνιστάται στον κόσμο να παραμένει στα σπίτια του και να περιορίσει τις μετακινήσεις. Γενικά ζούμε πρωτόγνωρες καταστάσεις χωρίς να ξέρουμε πόσο αυτό θα κρατήσει.
Τον καιρό λοιπόν που πρωτοεμφανίστηκε ο ιός στην Κίνα και εμείς δεν είχαμε ιδέα ή και να είχαμε διαβάσει κάτι δεν μας αφορούσε. Τότε λοιπόν συνέβη αυτό που θα σας διηγηθώ. Για εμένα ο Δεκέμβριος του 2019, ήταν πολύ δύσκολος μήνας και είχα φοβερό άγχος. Αυτό γιατί στις 20 του μήνα θα γινόταν το δικαστήριο των ασφαλιστικών μέτρων. Στις αρχές του μήνα και κοντά στην συνάντηση που είχαμε με τον δικηγόρο μας είχα δει αυτό το όνειρο. Αν έχετε διαβάσει τα υπόλοιπα άρθρα του ιστολόγιου μου θα γνωρίζετε πως έχω την συνήθεια να καταγράφω τα όνειρα μου. Το συγκεκριμένο το είχα διηγηθεί και σε μία φίλη γιατί μου είχε κάνει φοβερή εντύπωση. Ταίριαζε φοβερά με τα συναισθήματα που είχα τότε, σε μεγαλύτερη κλίμακα όμως. Δεν θα μοιραστώ μαζί σας το ίδιο το κείμενο γιατί σε κάποια μέρη αναφέρω πρόσωπα ονομαστικά ή είναι σημεία που μόνο εγώ καταλαβαίνω.
 |
| Το Ζαππειο, Πέμπτη 19/03/'20 περίπου στις 9 το πρωι |
Στον ύπνο μου λοιπόν είδα πως περπάταγα σε μία άδεια πόλη. Οι κάτοικοι της την εγκατέλειπαν μαζικά. Όσοι είχαν δικό τους μέσο, στρίμωχναν σε αυτό τα υπάρχοντας τους και έφευγαν. Οι υπόλοιποι έπαιρναν λεωφορεία. Εγώ πάλι ήμουν το λιγότερο αδιάφορη(όπως όντως είμαι στα αλήθεια τώρα). Ανέμελη περπατούσα αλλά στον δρόμο μου έκανε εντύπωση πως όλα τα καταστήματα είχαν τα ρολά τους κατεβασμένα. Λίγο πιο κάτω αγχωμένοι αυτοί που δεν μπορούσαν να φύγουν, να περιμένουν σε ουρά για κάποια πράγματα που θα έπαιρναν ως βοήθεια. Και τότε μου ήρθε το ξαφνικό. Υποτιμώντας την κατάσταση δεν είχα μεριμνήσει για τίποτα. Σύντομα θα είχα σοβαρό πρόβλημα. Με τα μαγαζιά κλειστά δεν υπήρχε πουθενά σημείο που θα μπορούσα να αγοράσω τρόφιμα.
Τα πράγματα έγιναν πιο δυσοίωνα με το που μπήκα "σπίτι". Το "σπίτι" λοιπόν, ήταν ένα μακρόστενο δωμάτιο με μία είσοδο και χωρίς παράθυρα. Το μεγαλύτερο χώρο το καταλάμβανε ένα μεγάλο τραπέζι που πάνω του μόνο φαγητά δεν είχε. Είχε ρούχα, πλαστικά ποτήρια και άλλα πλαστικά αντικείμενα. Δίπλα από την μοναδική πόρτα ήταν ένα ψυγείο. Γύρω από το τραπέζι κάθονταν οι γνωστοί μου, που πολλοί από αυτούς ήταν στο όνειρο μου μικρά παιδιά, και οι δυο οι μητέρες τους. Για κάποιο λόγο δεν μπορούσαμε να φύγουμε από την πόλη. Μάλλον για οικονομικούς λόγους. Και οι μητέρες να είναι ήρεμες, αλλά μπορούσα να το νιώσω πως μέσα τους, τους έτρωγε το σαράκι. Ήταν σε ένα δωμάτιο γεμάτο μικρά παιδιά που σύντομα θα άρχιζαν να ζητάνε φαγητό. Για πόσο μπορούσαν να τα ξεγελάσουν; Με κουβέντες όπως: κάτσε παιδί μου ήσυχο, θα φύγουμε και εμείς. Τώρα θα φύγουμε… σε λίγο. Να παίξε με το ποτηράκι σου. Σε λίγο θα έρθει ο μπαμπάς με το αυτοκίνητο να φύγουμε. Κτλ Αυτά που λένε συνήθως στα παιδιά για να μην κλαίνε. Αυτή η ψυχραιμία τους όμως μου είχε μείνει. Δεν ήταν μόνο ότι δεν μπορούσαν να κάνουν και αλλιώς, έχω την εντύπωση πως ήξεραν την συνέχεια, πως κάτι παρόμοιο το είχαν ζήσει ξανά, ήξεραν τι θα ακολουθήσει. Αλλά το πιο σημαντικό ήταν πως η μία έδινε κουράγιο στην άλλη. Αν είχαμε μία ελπίδα, ήταν γιατί η αλληλοστήριξη τους, η ψυχραιμία τους θα απέτρεπε να δημιουργηθεί πανικός στο μικρό ασφυχτικό δωμάτιο που είμασταν κλεισμένοι.
 |
| Πλατεία Ομόνοιας, 20/03/'20 κοντά στις 12:00 |
Βέβαια το πιο δυσοίωνο όνειρο ήταν αυτό που είχα δημοσιεύσει και εδώ και είδα κοντά στο τέλος του μήνα. Το αίσθημα της αδιαφορίας που είχα στο πρώτο όνειρο την έχω και τώρα. Θέλετε γιατί έχω παραιτηθεί της ελπίδας για κάτι καλύτερο ή ότι όλο αυτό το διάστημα προετοιμαζόμουν ψυχολογικά για το επερχόμενο τέλος, εν προκειμένου της δουλειάς μου. Αυτό πάντως δεν έχει έρθει, συνεχίζω και δουλεύω κανονικά. Και μάλλον η κατάσταση με τον ιο θα μας δώσει παράταση αφού δεν λειτουργούν τα δικαστήρια αυτή την στιγμή. Πάντως δεν νιώθω πως είμαστε κοντά στην εικόνα του δεύτερου ονείρου με τις κατακόμβες των νεκρών, αν και μοιάζει να είναι η συνέχεια αυτού που μόλις σας διηγήθηκα. Διαβάστε το ξανά και ίσως αναγνωρίσετε τον συνωμοσιολόγο δημοσιογράφο που ήρθε ξανά στην επικαιρότητα με την φράση "θα πεθάνουμε όλοι".
Και θα κλείσω με το εξής. Δεν είναι η πρώτη φορά που όνειρο που έχω δει "βγαίνει". Κάθε φορά με σοκάρει γιατί ακόμα και αν το γράψω ή το πω δεν μπορώ να αλλάξω αυτό που ήδη γίνεται πόσο μάλλον να το προλάβω. Αλλά όπως τα βιβλία της ιστορίας έτσι και τα οράματα για το μέλλον, που όλο περιέργως είναι μόνο δυστοπικά, υπάρχουν για να μας πουν κάτι. Αν δεν το δούμε το μόνο που μένει είναι η εικόνα μιάς προδιαγραμμένης άρα μάταιής ζωή και θα έτσι έχουμε χάσει την διδαχή. Ποτέ δεν είναι αργά, έτσι δεν λένε…
Υπάρχει λοιπόν ελπίδα;….
✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬✬
Dear readers, I hope this post to find you well. Many of you will be confined to your home for days and you must be bored to death. In this article I’m sharing with you a dream I saw that is happening for real in many places of the world.
I will briefly mention, and for the future reader, that hundreds of thousand of people have been infected with a deadly virus covid-19 or coronavirus. It first appeared in China and the city Ohan in December 2019. Since then it has spread to many other countries (Italy is the second country with the most deaths) that are now in state of emergency. All shops are closed. Grocery stores are exempt, but limited by the number of customers they serve per square foot of the store. Companies with home delivery services also continue to operate. It is highly recommended to citizens to stay in their homes and not to leave it unless it is necessary. We are experience a situation that is a first for us without knowing how long this will last.
The same time that the virus first identified on China and we didn’t have a clue, or even if we had read something it wouldn’t concern us. Back then all these that I am about to tell you happened. December 2019 was a very difficult month for me and I had terrible stress. This is because on the 20th of the month the court for interim measures would take place. At the beginning of the month and near the meeting we had with our lawyer I had seen this dream. If you have read the rest of my blog articles you will know that I have the habit of recording my dreams. I had also told this particular to a friend because it had made a terrible impression on me. It matched with the feelings I had then, but on a larger scale. I will not share the text with you because in some places I mention persons by name or are places that only I understand.
In my sleep I saw that was walking on an empty city. Their residents were massively abandoning it. Those who had a car on their own, they were stuffing their belongings in it and fled. The rest were getting on buses. I was indifferent, the least (as I am for real right now). Careless I was walking and on the way it strike me how all the stores had their roller shutters down. A little further down, those who could not leave the city where waiting in line for a some kind of support. And then the sudden came to me. By underestimating the situation I had no plan. Soon I was about to face a major problem. With all the stores closed, there was no where I could buy food from.
Things got more ugly as I walked inside “home”. “Home” was actually a narrow and wide room with only one entrance and no windows. A large dining table was taking almost all the space, on it, it had anything else but food. It had several plastic items, like cups or clothes. Next to the only door was a refrigerator. Around the table were my acquaintances, many of whom were young children in my dream, and two of them was their mothers. For some reason we couldn’t leave the city. Probably because we couldn’t afford it. And the mothers were calm, but I can feel that deep inside they were worrying sick. They were in a room full with small children that they were about to start asking for food. For how long they could keep taking their mind of it? With words like: Be nice now, we will leave soon. It won’t be long, in any second now we will be at the door. Play with your cup. Daddy will be here soon with the car to take us. So on. The kind of talk to say to a kid so it won’t cry. But their chill is something that I cannot forget. Is not only that they had no other option but to remain calm, I have the impression that they knew what was going on, that they have been in a similar situation before, they knew what was about to happen. But most importantly they were giving each other courage. If we had really, a chance to make it, it was because of their solidarity, their calmness would not let panic prevail into our little stuffy room we were stuck in.
Certainly the most dreadful dream was the one I had posted in here and had saw by the end of the month. The feeling of indifference I had in my first dream I still have it. Is it because I have lost all hope for that something better or because all that time I was preparing myself for the end, more specifically of me working. This end has not yet come I’m still working. It is more likely that the whole situation with the virus will give us an extension as the courts are not functioning right now. Anyhow I’m not feeling we are any close to the picture of the second dream with the catacombs of the dead, although it seems to be the continuation of what I have just told you. Read my other post again, the conspiracy theorist journalist came back to the spotlights with the phrase "we all are going to die"
I will end my post by saying this. This is not the first time a dream of mine has become true. And every time this shocks me, even if I write it down or tell it to someone I cannot change what is already happening, let alone prevent it. But like history books visions of the future, which by the way are all dystopian, exist to tell us something. If we don’t see that, all that remains is a image of an already written and futile life and we will thus have lost the teaching. It is never too late, isn’t what they say?
So is there hope?
I will briefly mention, and for the future reader, that hundreds of thousand of people have been infected with a deadly virus covid-19 or coronavirus. It first appeared in China and the city Ohan in December 2019. Since then it has spread to many other countries (Italy is the second country with the most deaths) that are now in state of emergency. All shops are closed. Grocery stores are exempt, but limited by the number of customers they serve per square foot of the store. Companies with home delivery services also continue to operate. It is highly recommended to citizens to stay in their homes and not to leave it unless it is necessary. We are experience a situation that is a first for us without knowing how long this will last.
The same time that the virus first identified on China and we didn’t have a clue, or even if we had read something it wouldn’t concern us. Back then all these that I am about to tell you happened. December 2019 was a very difficult month for me and I had terrible stress. This is because on the 20th of the month the court for interim measures would take place. At the beginning of the month and near the meeting we had with our lawyer I had seen this dream. If you have read the rest of my blog articles you will know that I have the habit of recording my dreams. I had also told this particular to a friend because it had made a terrible impression on me. It matched with the feelings I had then, but on a larger scale. I will not share the text with you because in some places I mention persons by name or are places that only I understand.
|
| Zappeio , Thursday 03/19/'20 around 9 in the morning |
In my sleep I saw that was walking on an empty city. Their residents were massively abandoning it. Those who had a car on their own, they were stuffing their belongings in it and fled. The rest were getting on buses. I was indifferent, the least (as I am for real right now). Careless I was walking and on the way it strike me how all the stores had their roller shutters down. A little further down, those who could not leave the city where waiting in line for a some kind of support. And then the sudden came to me. By underestimating the situation I had no plan. Soon I was about to face a major problem. With all the stores closed, there was no where I could buy food from.
Things got more ugly as I walked inside “home”. “Home” was actually a narrow and wide room with only one entrance and no windows. A large dining table was taking almost all the space, on it, it had anything else but food. It had several plastic items, like cups or clothes. Next to the only door was a refrigerator. Around the table were my acquaintances, many of whom were young children in my dream, and two of them was their mothers. For some reason we couldn’t leave the city. Probably because we couldn’t afford it. And the mothers were calm, but I can feel that deep inside they were worrying sick. They were in a room full with small children that they were about to start asking for food. For how long they could keep taking their mind of it? With words like: Be nice now, we will leave soon. It won’t be long, in any second now we will be at the door. Play with your cup. Daddy will be here soon with the car to take us. So on. The kind of talk to say to a kid so it won’t cry. But their chill is something that I cannot forget. Is not only that they had no other option but to remain calm, I have the impression that they knew what was going on, that they have been in a similar situation before, they knew what was about to happen. But most importantly they were giving each other courage. If we had really, a chance to make it, it was because of their solidarity, their calmness would not let panic prevail into our little stuffy room we were stuck in.
|
| Omonoia square, 03/20/20 noon |
Certainly the most dreadful dream was the one I had posted in here and had saw by the end of the month. The feeling of indifference I had in my first dream I still have it. Is it because I have lost all hope for that something better or because all that time I was preparing myself for the end, more specifically of me working. This end has not yet come I’m still working. It is more likely that the whole situation with the virus will give us an extension as the courts are not functioning right now. Anyhow I’m not feeling we are any close to the picture of the second dream with the catacombs of the dead, although it seems to be the continuation of what I have just told you. Read my other post again, the conspiracy theorist journalist came back to the spotlights with the phrase "we all are going to die"
I will end my post by saying this. This is not the first time a dream of mine has become true. And every time this shocks me, even if I write it down or tell it to someone I cannot change what is already happening, let alone prevent it. But like history books visions of the future, which by the way are all dystopian, exist to tell us something. If we don’t see that, all that remains is a image of an already written and futile life and we will thus have lost the teaching. It is never too late, isn’t what they say?
So is there hope?
Comments
Post a Comment