"Η ελπίδα είναι μία μικρή ακτίδα φωτός σε ένα πολύ σκοτεινό δωμάτιο"
"Hope is a small ray of light in a very dark room"
✬For English please scroll down.
"Αν δεν το δούμε το μόνο που μένει είναι η εικόνα μιάς προδιαγραμμένης άρα μάταιής ζωή και θα έτσι έχουμε χάσει την διδαχή. Ποτέ δεν είναι αργά, έτσι δεν λένε…
Υπάρχει λοιπόν ελπίδα;…."
Με αυτή την φράση είχα κλείσει την προηγούμενη ανάρτηση μου. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου είχα ένα περιστατικό που μου συνέβη, τέτοια εποχή πριν κάποια χρόνια, ως παράδειγμα ελπίδας.
Ήταν μία δύσκολη περίοδος στη ζωή μου, όπου βρισκόμουν σε έναν αυτό-περιορισμό κυκλοφορίας. Ξέρετε αυτή η μίζερη κατάσταση που έχεις σκάσει από το πολύ φαΐ, αλλά μόνο αυτό σκέφτεσαι. Είσαι στην τσίτα από τους πολλούς καφέδες αλλά ταυτόχρονα σαν φυτό από τις οθόνες και την ακινησία. Που θέλεις να βγεις αλλά που στο διάολο να πας χωρίς λεφτά. Θέλεις να διασκεδάσεις αλλά με τι που να μην περιλαμβάνει, φαΐ, ποτό ή χρόνο μπροστά σε μία οθόνη, που τα έχεις ήδη μπουχτήσει. Που θέλεις να μιλήσεις αλλά τι να πεις που είσαι μες την μιζέρια και την κατήφεια.
Δουλειά δεν υπήρχε, ήμουν ανάμεσα σε συμβάσεις με την Ε.ΥΔ.Α.Π. Αλλά τότε δέν γνώριζα, το εάν και πότε θα δούλευα ξανά. Μιζέρια, αφραγκίες, κατήφεια συν μοναξιά, και να ήθελα να πάω κάπου, να είχα τα χρήματα ή το κέφι, δεν είχα παρέα.
Αν και το πνεύμα ήταν μόνιμος κάτοικος στο "silent hill", το σώμα μου για λόγους οικονομίας είχε πάει για λίγες μέρες στο πατρικό μου. Ένα απόγευμα λοιπόν, και με τα χίλια ζόρια, βγήκα από το σπίτι για μία λιγούρα να φτιάξω ρόφημα σοκολάτας, για να αγοράσω την σκόνη. Δεν είχα απομακρυνθεί πολύ, όταν βρήκα έξι γατάκια να κλαίνε μόνα τους στο δρόμο. Μπορείτε να διαβάσετε τι συνέβη στον σύνδεσμο που ακολουθεί. Πώς αυτά τα μικρά άλλαξαν την ζωή μου. Οτι ήταν ένας πολύ ευχάριστος λόγος να σπάσω τον αυτό-περιορισμό μου. Για μένα αυτή είναι η ελπίδα. Είναι κάτι που συμβαίνει όταν νιώθετε ότι έχετε χάσει τη μάχη. Μία η μικρή ακτίνα φωτός σε ένα πολύ σκοτεινό δωμάτιο. Η τόση όση ζεστασιά που χρειάζεστε για να στεγνώσει τα δάκρυά σας και και να προσαρμόσει την όραση των ματιών σας από τo μαύρo στη νέα φωτεινή μέρα που ξημερώνει.
Το γράμμα που ακολουθεί το είχα γράψει τον Μάρτιο του 2019, είναι μία επιστολή προς... την γάτα μου! ο φόβος, που ακόμα δεν έχω ξεπεράσει. Το ότι έγραψα αυτό το γράμμα με βοήθησε πολύ, γιατί το πιο δύσκολο βήμα στην λύση ενός προβλήματος είναι να παραδεχτείς ότι έχεις πρόβλημα, να μιλήσεις για αυτό.
Δεν είναι εύκολο να ξεπεράσουμε τους μεγάλους φόβους μας. Αν εγώ έχω το θάρρος να σας τα πω αυτά τα πράγματα, μέσες άκρες, είναι γιατί από τον Μάιο του 2019 κάνω ψυχοθεραπεία. Μιζέρια, αφραγκίες, μοναξιά είναι μερικές από τις ταμπέλες που πάσχισα να ξεκολλήσω από πάνω μου. Με το θέμα της μοναξιάς ειδικά, πολλές φορές νιώθω ότι είναι μία μάχη από καιρό χαμένη. Πως να έχω μία φυσιολογική κοινωνική ζωή, όντας εσωστρεφής και όταν χρειάζομαι απίστευτο χρόνο μπροστά από μία οθόνη να γράφω κείμενα, σε δυο γλώσσες, με τα μισά να πάνε στον κάδο ανακύκλωσης;
Ο λόγος που επιμένω να προσπαθώ είναι γιατί για εμένα, θα ήταν ευχής έργο αν έστω και ένας άνθρωπος πάρει θάρρος και σπρώξει τον εαυτό του να βγει από τα ηλίθια αδιέξοδα που η γαμοκοινωνία, οι πολιτικοοικονομικες συνθήκες ή και οι δικές μας ανασφάλειες μας έχουν ρίξει.
Καλή δύναμη σε όλους, να είστε καλά!
Υ.Γ. 1 Εκτός από το φαγητό, κάτι άλλο που με έκανε να βγω από το σπίτι είναι για να βγάζω φωτογραφίες. Γενικά η τέχνη σε όλες τις εκφάνσεις της μας βοηθάει να ξεβαλτώσουμε, η μουσική, η ζωγραφική, ανάλογα με τις κλίσεις του καθενός. Τώρα πως εγώ έχω κολλήσει και ότι κάνω να πρέπει σώνει και καλά να το μοιράζομαι είναι άλλο πρόβλημα, και αν κάποιος έχει την λύση σε αυτό θα το εκτιμούσα να την μοιραστεί, αυτή μόνο! Μάλλον είναι αυτό που λένε στο Sims για τα νήπια: ο/η τάδε έμαθε να μιλάει, τώρα κάντε τον/την τάδε να σταματήσει να μιλάει!!!
Υ.Γ. 2 Το μαύρο γατάκι στην πρώτη φωτογραφία, το έλεγαν Μυρτώ. Της άρεσε να με ακολουθεί και όταν καθάριζα ξάπλωνε πάντα μπροστά από την σκούπα. Ο χαρακτήρας της σε συνδιασμό με αυτό το βλέμμα, την είχαν κάνει πρωταγωνίστρια σε ένα βιντεοκλίπ, αν μου αρέσει ένα τραγούδι φτιάχνω για αυτό βίντεοκλιπ στο μυαλό μου. Σε αυτό η Μυρτώ έπαιζε το ρόλο του αδέσποτου, γυρνάγε ανάμεσα στα αυτοκίνητα σαν ένα πλασματάκι αναλώσιμο μαζί με ανθρώπους εξαθλιωμένους από την ίδια μοίρα. Το τραγούδι λέγετε "κρυφή ελπίδα" και μιλά για την προσπάθεια ενός ανθρώπου να ξεφύγει από την μοναξιά:
"Μα έχω κρυφή ελπίδα και κουράγιο πως θα φύγω από της μοναξιάς τα μέρη θα εξαφανιστώ, ψυχή μου βάστα θα φύγουμε από δω! Δεν θέλω άλλο να μένω σε μια κατάσταση ανήλεη πια. Μοιάζω πανί ξεφτισμένο, μοιάζω μ' ανάσα που ξεψυχά. Νωρίς έφυγα απ΄ τη μάχη, νωρίς παράτησα αυτή τη ζωή. Διάλεξα τούτη να ΄χει φλέβα ευάλωτη γεμάτη ντροπή"
Βρήκα απίστευτα τραγικό το ότι η γατούλα αυτή σκοτώθηκε τελικά από ένα αυτοκίνητο. Λες και όσο και αν θέλεις να βοηθήσεις, για κάποιους δεν υπάρχει σωτηρία, αλλά οι ίδιοι δεν το ξέρουν και ζουν ξέγνοιαστοι, γιατί έτσι την θυμάμαι ξέγνοιαστη. Να κάθεται απλωμένη στο χώμα και να κουνά την ουρά της, με αυτά τα στρογγυλά πράσινα ματάκια να με κοιτούν όλο χαρά.
✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮✮
"If we don’t see that, all that remains is a image of an already written and futile life and we will thus have lost the teaching. It is never too late, isn’t what they say? So is there hope?"
With this phrase I had closed my previous post. In the back of my mind I had an incident that happened to me a day like today, a few years back, as an example of hope.
It was a difficult period of my life, where I was in a strange self lockdown. You know, that miserable situation where you are stuffed from eating but all you can think is food. You are on the edge from the caffeine but the same time a veg from the physical apathy and the screens. When you want to go out but where the hell would you go with no money. You want to have fun, but can't think of anything that doesn't include food, drink or time in front of a screen. When you want to talk but to say what? since you are soaked in misery and gloom.
I wasn't working, I was between contracts with the water company. But back then, I had no idea if and when I would work again. Misery, social isolation, gloom plus loneliness. Even if I wanted to go somewhere and had the mood for it or money, I was all alone.
Although my spirit was resident in the "silent hill" my body for economy reasons had moved on my parent's home for few days. So one afternoon, with some effort I went outside for a craving, I wanted to make a chocolate beverage and I needed to buy the powder. Not far away from my street, I found six kittens crying all alone. You can read what happened next in the link below. How these little ones changed my life and how I had a very pleasant reason to leave my home confinement. For me this is hope, that something that happens when you feel that you have lost the battle. That small ray of light into a very dark room. The just as much warmth you need to dry your tears and adjust your eye sight from the black to the new bright day that dawns.
It was a difficult period of my life, where I was in a strange self lockdown. You know, that miserable situation where you are stuffed from eating but all you can think is food. You are on the edge from the caffeine but the same time a veg from the physical apathy and the screens. When you want to go out but where the hell would you go with no money. You want to have fun, but can't think of anything that doesn't include food, drink or time in front of a screen. When you want to talk but to say what? since you are soaked in misery and gloom.
I wasn't working, I was between contracts with the water company. But back then, I had no idea if and when I would work again. Misery, social isolation, gloom plus loneliness. Even if I wanted to go somewhere and had the mood for it or money, I was all alone.
Although my spirit was resident in the "silent hill" my body for economy reasons had moved on my parent's home for few days. So one afternoon, with some effort I went outside for a craving, I wanted to make a chocolate beverage and I needed to buy the powder. Not far away from my street, I found six kittens crying all alone. You can read what happened next in the link below. How these little ones changed my life and how I had a very pleasant reason to leave my home confinement. For me this is hope, that something that happens when you feel that you have lost the battle. That small ray of light into a very dark room. The just as much warmth you need to dry your tears and adjust your eye sight from the black to the new bright day that dawns.
I wrote the following letter in March 2019, it is a letter to ... my cat! the fear, which I have not yet overcome. The fact that I wrote this letter then helped me a lot, because the most difficult step in solving a problem is to admit that you have a problem, to talk about it.
We can't just that overcome our biggest fears. If I have the courage to tell you these things, more or less, it's because I'm on psychotherapy since the May of 2019. Misery, social isolation, loneliness are some of the tags I tried hard to get rid of. Especially with loneliness I feel it more and more as fight long lost. Its not so easy to maintain a healthy social life while being an introvert who has to spend tons of time writing, in two languages, where half of my text will go end up to the recycle bin.
The reason I insist and keep trying, is because for me it would be a wishful thinking if even one person finds the courage to push themselves out of the stupid deadlocks that fucking society, the politic-economic conditions or even our own insecurities have thrown us at.
You will find rays of optimism, I'm sure. You will make it, this too shall pass and you will be creative again. But do take this necessary confinement as an opportunity, challenge yourself to stay alone with your demons even for just an hour. Our fears won't disappear one day into the thin air, it is a constant struggle. And this I say first for me to hear, sometimes we need to dare and ask for help.
We can't just that overcome our biggest fears. If I have the courage to tell you these things, more or less, it's because I'm on psychotherapy since the May of 2019. Misery, social isolation, loneliness are some of the tags I tried hard to get rid of. Especially with loneliness I feel it more and more as fight long lost. Its not so easy to maintain a healthy social life while being an introvert who has to spend tons of time writing, in two languages, where half of my text will go end up to the recycle bin.
The reason I insist and keep trying, is because for me it would be a wishful thinking if even one person finds the courage to push themselves out of the stupid deadlocks that fucking society, the politic-economic conditions or even our own insecurities have thrown us at.
You will find rays of optimism, I'm sure. You will make it, this too shall pass and you will be creative again. But do take this necessary confinement as an opportunity, challenge yourself to stay alone with your demons even for just an hour. Our fears won't disappear one day into the thin air, it is a constant struggle. And this I say first for me to hear, sometimes we need to dare and ask for help.
Be strong and take good care of yourself!
P.S.1 Beside food an other thing that would get me out of the house is photography. Arts helps us a lot to wake up from the coma of staying in, drawing, playing music or anything you enjoy. Now how I, have the urge lately to share everything, that's a new problem I'm dealing with. If anyone had that and know the solution please share that, and only that! Maybe is kinda like the Sims and the toddlers: He/She just learned to talk. Now make him/her to stop talking!!!
P.S..2 The black kitten in the first photo was called Myrto. She liked to follow me around in the yard and when I was cleaning she always laid in front of the broom. Her character combined with this stare, had made her the protagonist in a video clip, if I like a song I make a video clip for it in my mind. In it, Myrto was a stray, wondering in the streets among cars like a creature expendable around people impoverished by the same fate. The song title "Krifi eplida" (transl "Secret Hope") and talks about an attempt to escape loneliness:
"I have a secret hope and the comfort to know that somehow I will disappear from of the lands of loneliness. Hold on my soul we will get out of here! I don't wish to remain in a ruthless situation anymore. Like a worn out cloth I look like, like a last breath I look like. So early I left the battle, so early I abandon this life. I chose for it to have a sensitive vein full of shame"
*it's a greek song I approximate translated, just as the title.
I found incredibly tragic that this kitten was killed by a car. As if doesn't matter how much you want to help, for some there is no salvation, but they themselves don't know it and live carefree. And that's how I will remember her, being carefree. Sitting on the ground and wagging her tail, with these round green eyes looking at me with joy.
"I have a secret hope and the comfort to know that somehow I will disappear from of the lands of loneliness. Hold on my soul we will get out of here! I don't wish to remain in a ruthless situation anymore. Like a worn out cloth I look like, like a last breath I look like. So early I left the battle, so early I abandon this life. I chose for it to have a sensitive vein full of shame"
*it's a greek song I approximate translated, just as the title.
I found incredibly tragic that this kitten was killed by a car. As if doesn't matter how much you want to help, for some there is no salvation, but they themselves don't know it and live carefree. And that's how I will remember her, being carefree. Sitting on the ground and wagging her tail, with these round green eyes looking at me with joy.
Comments
Post a Comment