Παρασκευή και Πρωτομαγιά, αυτό κάποτε σήμαινε τριήμερο. Πως τα περάσατε φέτος; Εγώ όπως σε όλες τις μεγάλες γιορτές ή και την ημέρα των γενεθλίων μου, μπροστά από τον υπολογιστή να γράφω. Κάποτε η αδερφή Κατακουζινού είχε πει “Δουλειά χωρίς αμοιβή είναι χόμπι” και εγώ έχω εθιστεί στο δικό μου.
✯for English please scroll down
Θυμάμαι παρόλα αυτά με νοσταλγία, πως σαν σήμερα έκανα το πρώτο μου μπάνιο στην θάλασσα, σε μία μικρή ακτή στη Βουλιαγμένη. Μου λείπουν οι διακοπές, η ξεγνοιασιά, που μέσα μου λυγίζει κάτω από την πίεση των φιλοδοξιών μου και του χαμένου χρόνου. Αχ και βαχ. Εκείνες τις μέρες μέτραγα αντίστροφα για την λήξη της σύμβασης μου, και αν κάποιος μου έλεγε, χαλάρωσε, του χρόνου τέτοια μέρα, θα δούλευεις ακόμα, δεν θα τον πίστευα. Είναι τέτοιο το άγχος της ανεργίας, σαν τοίχος που κλείνει ασφυχτικά και σε καταδικάζει σε έναν λήθαργο, χωρίς ελπίδα διαφυγής. Για εμένα η εργασία μου είναι ζωτικής σημασίας και καταλαβαίνω όλους όσους τους έχει καταβάλει ο φόβος της απώλειας.
Κάποιοι από εμας χρειαζόμαστε απελπισμένα χαράρωση με βαθιές ανάσες ιωδίου και άλλοι δράση που θα μας βγάλει από το αδιέξοδο. Άνεργοι, υποαπασχολούμενοι, συμβασιούχοι και εποχιακοί υπάλληλοι, ελεύθεροι επαγγελματίες, καλλιτέχνες, η λίστα δεν τελειώνει. Η σημερινή ημέρα είναι αφορμή να προβληματιστούμε εξίσου, όσο και αν με την πρώτη ματιά οι επιθυμίες μας μοιάζουν αντίθετες.
Η πρώτη μέρα του Μάιου είναι σαν μία δεύτερη Κυριακή του Πάσχα. Εκδρομές στην εξοχή, στεφάνια με λουλούδια και πυκνά σύννεφα τσίκνας να γκριζάρουν τον γαλανό ουρανό. Φέτος με τον Κωρονοϊο και την απαγόρευση κυκλοφορίας, θα βγούμε το πολύ μέχρι την πλατεία, τα κοψίδια θα είναι του φούρνου και το χειρότερο εμείς μες στα νεύρα, για άλλη μία συνήθεια που καλούμαστε να αποχαιρετίσουμε. Και δεν εννοώ την σούβλα ή τα στόρις και τις φωτογραφίες με το σοι που ανεβάζαμε στα σόσιαλ. Η διάθεση μας χαλάει και όλα μας βγαίνουν ξινά, από αυτό τον κόμπο στον λαιμό, που δεν ξεπλένει και η καλύτερη μπύρα. Την σκέψη πως αύριο μεθαύριο, θα πρέπει αντικρύσουμε τα ξινισμένα μούτρα του αφεντικού μας και να κάνουμε "την κουβέντα". Πόσες μέρες θα δουλεύουμε; Και πόσες από αυτές θα είναι μαύρες και απλήρωτες; Και άντε να δώσεις στη/ον μαλάκα, να καταλάβει πως δεν δουλεύουμε για την σωτηρία της ψυχής μας. Πως για εμάς αυτός είναι πολύτιμος χρόνος, μακριά από τους αγαπημένους μας, από το νετφλιξ, την άνοιξη, το Γκάζι, του Ψυρρή.
Αυτή η μέρα φίλη/ε, είναι εδώ να μας πει πως αυτά που θέλεις δεν είναι πολυτέλεια, αυτή είναι η ζωή σου, είναι ο λόγος που υπάρχεις, και όχι να διασφαλήσεις την συνέχεια του οίκου σου. Η σημερινή μέρα είναι επέτειος, του αγώνα των εργατών για το 8-8-8, οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες ξεκούραση και οκτώ ώρες διασκέδαση. Οι άνθρωποι αυτοί δεν έδωσαν το αίμα τους για να καθιερωθεί το δημοσιοϋπαλληλικό 9-5, αλλά πάλεψαν για τα ελάχιστα, το δικαίωμα στον προσωπικό χρόνο και σε κάτι που ακόμα και οι μηχανές το έχουν ανάγκη, στην ξεκούραση. Και στο 2020 και αυτά κινδυνεύουν να χαθούν, γιατί εμείς το επιτρέψαμε, εμείς που με το δεν λέμε όχι στις απλήρωτες υπερωρίες, στα μαύρα, που υποχωρήσαμε ακόμα και για τα δώρα μας, αρκεί να μην γίνουμε δυσάρεστοι.
 |
Τώρα θα μου πείτε άστα αυτά, Ματίνα Μανταρινάκη, και εσύ έστω και προσωρινά του δημοσίου είσαι. Ναι ισχύει. Ούτε και εγώ έχω κάνει τίποτα από όλα αυτά και εγώ μαζί σας ήμουν στα εξοχάς με άδεια τριημέρου, όταν δούλευα! Κανένας μας δεν έχει τίποτα στρωμένο και εξασφαλισμένο, ούτε καν ο δημόσιος υπάλληλός ή ακόμα ακόμα και το ξινό το αφεντικό, για όλους μας η εργασία είναι μία ανάγκη σαν τον πρωινό καφέ. Δεν ξέρω αν για τους μελλοντικούς αγώνες θα χρειαστεί να χύσουμε αίμα ή μεγαμπαίτ, δεν ζούμε σε ζούγκλα, δεν χρειάζεται ο ένας να φάει τις σάρκες του άλλου για κάποιο βασίλειο, αλλά πρέπει να βρούμε μία λύση ώστε το 8-8-8 να γίνει μία εξίσωση που θα υπηρετεί την ουσία αυτού του αιτήματος. Να είναι η εργασία μέσο προόδου για το σύνολο της κοινωνίας και όχι στυγνή εκμετάλλευση από τους λίγους. Αυτό δεν θα γίνει μαγικά αλλά είναι ζωτικής σημασίας να δράσουμε. Τολμήστε, μιλήστε, δείξτε τα δόντια σας, μην τα έχετε μόνο για το ψητό. Μην ξεχνάτε πως είστε μοναδικοί, είστε πολύτιμοι, μην κάνετε πια εκπτώσεις!!!
Καλό μήνα!
✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯
Friday and Labor day, this once meant a long weekend. How did you spend it this year? For me it was like any other major holiday or even my birthday, I spend it in front of my computer writing. A character from a popular Greek show once said about her brother who was writing a book “Unpaid work is a hobby” and I’m addicted to mine.
However, I get nostalgic remembering, that a day like today I took my first swim on a small beach in Vouliagmeni. I miss vacations, being careless, that in me is broken under the weight of my ambitions and the lost time. *sighs*
Back then, I was counting down to the end of my contract and if someone told me that next year, I would still be working, I wouldn't believe them. Such is the anxiety of unemployment, it rises like a massive wall around you, closing you in, blocking your view, making you unable to even think let alone dream. For me, my work has a vital significant and I truly empathize with all of you who are dreading the loss of your source of income.
While some desperately need to relax and inhale large amounts of sea breeze, others need action to get them out of the piss stained dark alley, their deadways. Unemployed, halftime employees, season and contract workers, freelancers, artists the list is endless. This day is an occasion for all to think about our needs, even if with first sight they appear to be opposite.
The first day of May is celebrated like the Easter Sunday in Greece. We take trips to the countryside, we make flower wreaths and the blue sky is getting greyed with thick clouds from the bbq. This year with the Corona virus and the lockdown, our field trip will be to the nearest square, we will feast on meat chops from the oven and even worse we will be grumpy as hell, for saying goodbye to one more habit. And I don’t mean our rod for roasting meat nor the stories and the photos of our own Adams family, we were sharing on social media. We are moody because of this knot in our neck, that even the finest beer can’t wash down. The thought that soon we must face the lemon sour face of our boss so we can have “the talk”. How many days of the week we will be working? And which of these days will be undeclared work? And how can we explain to the asshole that we don’t work to ensure an afterlife ticket to heaven. That we are talking about valuable time we spend apart from our loved ones, from netfilx, from Spring, Twits and Tinder matches.
This day, my friend, is here to teach us that all that are not luxury bonus features, this is life! Is the reason we came to this world, and not to have heirs to continue our glorious kind line ancestry. Today is an annual holiday to celebrate the achievements of workers, the 888 claim movement, eight hours for work, eight hours for recreation, and eight hours for rest. These people did not shed their blood to establish the civil service 9-5 working hours, but they fought for the minimum, for our right to personal time and to claim something that even the machines need, to sleep. And in 2020, these rights are in danger of being extinct, because we allowed it, we who didn’t say no to the unpaid overtime, to the undeclared work, we who give up on our bonuses just because we don’t want to sound unpleasant.
Now you may say, your highness, temporary miss civil worker, who are you to speak? It’s true, I’m no better, I was with you on the countryside reckless, on my paid leave long weekends, when I had a job! For the most of us this is not given or guaranteed, not for the civil servant or even for our sour faced boss, but for all of us work is a necessity, like the morning coffee. I can’t tell if for the future struggles will have to shed blood or megabytes, we are not living in a jungle, we don’t have to tear our flesh defending a kingdom, we need to work for a solution so that the 8-8-8 to be an equation serving the essence of that claim. Work should be a means of progress for the whole of society and not a rigid exploitation by the few. This will not just done by a genie and it is vital that we must act. Do dare to speak out, show your teeth, don't just have them for rib eye steaks. Don't forget that you are unique, you are precious, don't make any more discounts!!!
Happy labor day!
Comments
Post a Comment