"Shadows"
Shadows from the past surround me
Remaining in my body like a leech
Sipping my life
Controlling me
They place me into a dark tunnel
Where I step blindly towards future
My soul is filled with hate
From people who have hated
Who passed their illness into me merciless
Hate and painful memories posses me
Lead me to the unknown
I hear voices but I'm alone
Caring the corpse of hope
Victim of my madness
And I'm walking
Blind...
Angry...
Cursed
Eternally surrounded by shadows
✯For the article in English please scroll down.
Το ποίημα "Σκιές" (shadows) το έγραψα, όταν ήμουν δεκαέξι. Γράφω ιστορίες, στίχους τραγουδιών και ποιήματα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Όλα γύρω από το σκοτάδι, τον θάνατο, την απομόνωση και σχετικά. Θυμάμαι τους ανθρώπους να μου λένε ότι το να φοράς μόνο μαύρα, να ακούς μέταλ και όλα αυτά, είναι μια εφηβική φάση.
Προφανώς δεν είναι για μένα. Το σκοτάδι είναι φίλος μου. Δεν νιώθω θλίψη ή αυτοκτονικά επειδή γράφω για φόνους ή δαίμονες, τα "φυσιολογικά" πράγματα είναι που με κάνουν να θέλω να πατήσω αναίρεση έως ότου εγώ είμαι μια κενή σελίδα με 0 bytes. Είναι τα σχόλια του πως θα έπρεπε να είμαι που ακούω, μέχρι στιγμής ότι δεν έχω σχεδόν από πουθενά ενθαρρύνθει να είμαι απλά ο εαυτός μου, όπως όλοι αξίζουν να ακούν. Αυτό του "καλή" είσαι αλλά όχι για τα γούστα μου, πολύ μου την σπάει.
Το μόνο πράγμα που ξεπέρασα είναι ακριβώς αυτό για το οποίο μιλώ στο παραπάνω ποίημα. Δεν είμαι σε θέση, να μοιραστώ αυτήν την τραυματική εμπειρία που με έκανε να γράψω τις "σκιές", αλλά μπορώ να σας πω, πως ενώ δεν άλλαξαν τα γούστα μου στην τέχνη και την μόδα ωρίμασα ως χαρακτήρας. Μου πήρε πολύ χρόνο για να επουλώσω τις πληγές μου και να μην τις αφήσω να με σημαδέψουν μόνιμα, όπως λέω στο ποιήμα μου.
Ο κόσμος μας μπορεί να είναι δηλητηριώδης και με την πάροδο του χρόνου οι αρνητικές εμπειρίες γίνονται σαν μια μαύρη πίσσα που κολλάει στο δέρμα μας και εισέρχεται από τις φλέβες μέχρι τους πνεύμονές μας. Το μίσος μπορεί να μας κατακάψει. Εάν γνωρίζετε τι σημαίνει "Who passed their illness into me merciless" το κάποιος να σας μεταδόσει σαν ασθένεια όλα του τα καρκινώματα, σας συμβουλεύω να μην συνεχίσετε να μεταφέρετε αυτή την κατάρα και να την στείλετε πίσω στον "νοικοκύρη". Πιο απλά, μην γίνεται σαν και αυτόν που σας βλάπτει. Μην τους αφήσετε να πάρουν μέσα από τα χέρια σας την ελπίδα, την εμπιστοσύνη, μην τους αφήσετε να σας διαφθείρουν και να μπουν εμπόδιο στο να φτάσετε το πρότυπο που έχετε για εσάς.
Ξέρετε ότι δεν μου αρέσουν τα ασαφή, εμψυχωτικά στιχάκια, γι 'αυτό θα γράψω μια μικρή συμβουλή για το πώς πέτυχα τα παραπάνω.
Είναι πολύ σημαντικό να αναγνωρίσουμε τη δυαδικότητα σε όλους. Όλοι, συμπεριλαμβανομένου και εμου, μπορούν να είναι εξίσου καλοί και κακοί. Αναγνωρίζοντας τα στοιχεία του χαρακτήρα σας, μπορείτε να βελτιώσετε τα θετικά του και να δείτε πώς μπορείτε να ελέγξετε αυτά που μπορεί να είναι επιβλαβή για τους άλλους. Είναι καλύτερα να κάνετε λάθη και να ζητήσετε συγνώμη, από το να μην κάνετε τίποτα από φόβο ότι μπορεί να στεναχωρήσετε κάποιον.
Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τους άλλους (καλό αυτό!). Μπορούμε να μιλήσουμε για τα πράγματα που δεν μας αρέσουν στη συμπεριφορά τους απέναντί μας, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν να την αλλάξουν. Αυτό που προτιμώ, είναι να αξιολογήσω τα ελαττώματα τους, αν τα βρίσκω αφόρητα απλά κόβω σιγά σιγά ή απότομα ανάλογα την περίπτωση. Ένα είδος χαρακτήρα που δεν αντέχω για παράδειγμα είναι δογματικοί άνθρωποι. Προτιμώ τους διαλόγους από τους μονολόγους, οπότε σχολιάστε ελεύθερα.
Εν τέλει προσπαθώ να μην παραμείνω στον λόγο που με χωρίσε με τους άλλους, αντίθετα επικεντρώνομαι στις χαρούμενες αναμνήσεις και σε όσα έχω μάθει από αυτούς. Υπάρχουν ελάχιστες εξαιρέσεις σε αυτό τον κανόνα και όλες είχαν να κάνουν με πράξεις εγκληματικής φύσης.
Δεν είναι και φοβερές προτυπίες όλα αυτά. Αλλά αξίζει να τα ανοίξεις το στόμα σου για να τα πείς. Στην πράξη βλέπω ότι είναι πιο εύκολο ο άλλος να αλλάξει δέρμα παρά χαρακτήρα! Είναι δύσκολο να παραμείνεις ακέραιος και πρέπει να είναι μία συνειδητή επιλογή που κάνεις γνωρίζοντας ότι έχει και συνέπειες. Το να είμαι πιο κοντά στο άτομο που θέλω να γίνω είναι όμως ένας πραγματικός λόγος για να γιορτάζω.
✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯✯
I wrote it the poem "Shadows" when I was sixteen. I'm writing stories, song lyrics and poems ever since I can remember myself. All of them around darkness, death, desolation and more words starting from d. Joke aside, I remember people saying that wearing total black, being a metalhead and all that related, is a teen phase.
It is obviously not for me. Darkness is my friend. I don't feel miserable or suicidal because I write about murder or demons, the "normal" stuff are what make me want to press undo until I'm a blank 0 bytes file. Is the how I'm supposed to be comments I hear, so far I have little to none encouragement of being myself, as everyone should have. The yeah I like you but I would like you better if, attitude really pisses me off.
The only thing that I overgrew is exactly the thing that I speak about in the poem above. I'm not in a place, yet, to open about that traumatic experience that made me write "shadows" but I can tell you that while my tastes in art and fashion didn't change, I matured as a character. It took me a long time to heal my wounds and not let them permanently mark me, as I say in my poem.
Our world can be poisonous, and with time negative experiences become a black tar that stick on our skin and enters from our veins to our lungs. Hate can consume us. If you know what this phrase "Who passed their illness into me merciless" really means, to have someone pass like a decease all their cancers into you, I strongly advise you not to keep carrying the goddamn curse and instead send it back to it is original sender. With fewer, simpler words, don't be like the one who harmed you. Don't let them take away from you your hope, your trust, don't allow them to corrupt you and stand in your way of becoming the person you want to be.
You know I don't like vague, inspirational quotes so I'm going to write a small piece of advice on how I achieved the above part.
It is very important to see the duality in everyone. Everyone, including me, can be just as good as bad character. By recognizing your traits, you can improve your positive ones and see how you can control the part of you where they can be hurtful to others. It is better to make mistakes and apology that not doing anything fearing that you might upset someone.
We can't control others (good!). We can speak about the things we don't like in their behavior towards us but this doesn't mean that they can change. What I do, is evaluate if their flaws, if I find them unbearable I just stop interacting with them. A kind of character I can't stand for example is dogmatic people. I prefer dialogues than monologues, so feel free to comment.
Last but not least, I try not to stay in the reasons that separate me with others, instead I focus on the happy memories and what I have learned from them. There is a handful exceptions of this and all had to do with criminal nature behavior.
None of these would claim a original though award. But it's worth opening your mouth to say them. In reality, however, I see that it is easier for the others to change skin than character! It is difficult to remain intact and it must be a conscious choice that you make, knowing that it has consequences. But being closer to the person I want to be, however, is a real reason to celebrate.
Comments
Post a Comment