For English please scroll🔻
Δεν είχα σκοπό να ανεβάσω αυτό το άρθρο, δεν θα το κοινοποιήσω, άρα μάλλον δεν θα διαβαστεί. Σήμερα διέγραψα όλες τις εφαρμογές κοινωνικής δικτύωσης από το κινητό μου με το ίδιο σκεπτικό που με έχει απομακρυνεί από τους ανθρώπους. Ποιό είναι αυτό; Απλά δεν λειτουργώ.
Επί το πλείστον βαρέθηκα να ακούγoμαι σαν σπασμένος δίσκος με την κατάθλιψη και να αναγκάζω ορισμένους ανθρώπους να ακούνε ξανά το ίδιο παλιό πρόβλημα. Δεν μου παραπονέθηκε κανείς, μόνη μου αποφάσισα να απομακρυνθώ για να μην φτάσω στο σημείο να γίνω τόσο ενοχλητική ώστε να μου το πουν.
"the one"
Βρήκα σήμερα τυχαία αυτή την φωτογραφία και έχω συγκινηθεί απίστευτα. Έχω μία ρομαντική προσήλωση στην ιδέα του ενός, όπως αυτή δόθηκε για παράδειγμα μέσα από την σχέση του Σκοτεινού Άρχοντα με το μαγικό του δαχτυλίδι. Η αφοσίωση που έχουν, το δέσιμο, για εμένα είναι κάτι πιο ηχηρό από την σκοτεινή/εκδικητική τους φύση. Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι πως μιλάμε για δυο ξεχωριστές οντότητες που λειτουργούν ως ένα, χωρίς όμως να χάνουν την αυτονομία τους.
Υπήρχε μία περίοδος στην ζωή μου που είχα πάθει εμμονή με αυτή την ιδέα, της ισχύς εν την ενώση και αναρωτιόμουν αν μπορεί να υπάρχει κάτι αντίστοιχο στα αλήθεια. Κατά καιρούς είχα στο νου κυρίως κατασκευές τεχνικής νοημοσύνης, πως μία μηχανή μπορεί να γίνει σαν δεύτερος νους για τον άνθρωπο που την κατασκευάζει, που εξελίσσεται μαζί και χώρια με τον δημιουργό της. Ίσως ήθελα να δω αυτή την ερμηνεία στους χαρακτήρες του Τόλκιν γιατί κανείς άλλος από όσο ξέρω δεν έχει μιλήσει για κάτι τέτοιο. Όπως και να έχει το τέλος όπως το είδα στην ταινία, δεν μου άρεσε καθόλου, με στεναχώρησε. Κατά κάποιον τρόπο με το που βρήκα αυτή την εικόνα σήμερα με έκανε να νιώσω καλύτερα, οι δεσμοί αυτοί δεν σπάνε ότι και να γίνει.
Κατά δεύτερον ήθελα να τολμήσω να ανοίξω ξανά το μπλογκ μετά από πολλούς μήνες, για να προσθέσω έναν νέο σύνδεσμο.
Περνάω μία πάρα πολύ δύσκολη περίοδο από τότε που σταμάτησα να δουλεύω, δημιουργικά προσπαθώ να μην σταματήσω να προσπαθώ αν και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ με τίποτα εξαιτίας της κατάθλιψης.
Μεγαλύτερο βάρος έχω ρίξει σε κάτι εύκολο και διασκεδαστικό, στο Σιμς, όπου φτιάχνω διάφορα σενάρια, όποιος ενδιαφέρετε μπορεί να τα δει στο Twitch.tv.
Από τον Αύγουστο έχω ξεκινήσει μία καινούργια ιστορία, πραγματικά γλυκόπικρη. Παλιότερα θα με ενοχλούσε που περιστρέφεται γύρω από το συναίσθημα της αγάπης αλλά από την στιγμή που είδα τους δικούς μου χαρακτήρες σαν παιδιά μου δεν θέλω να τους κάνω να νιώθουν άσχημα, θέλω να εκφράζονται ελεύθερα χωρίς να ντρέπονται. Αν θέλουν ρομάντζο, καλώς. Σαν μία πρώτη γεύση θα σας πω λίγα λόγια για το ζευγάρι της ιστορίας. Τύποι και αυτοί του περιθωρίου και φαινομενικά αντίθετοι. Η κοπέλα είναι πιο εύθραυστη και μελαγχολική μια πρώιμη γκοθ ενώ ο σύζυγός της είναι πιο δυναμικός και ανεξάρτητος ένας επαναστάτης χωρίς αιτία, χωρίς όμως την κατήφεια τους. Στο σημείο που τους γνωρίζουμε έχουν καταφέρει να ανέβουν κοινωνικά, για την ακρίβεια έχουν πετύχει οικονομικά και οι σπουδαίοι του τόπους τους αναγκάζονται να τους δουν σοβαρά. Αχ...χωρίς τον παρά δεν είσαι τίποτα τελικά!
Τέλος, ετοιμάζω εδώ και καιρό ένα βίντεο για το youtube.
Είμαι πολύ κακή επαγγελματίας το ξέρω, ασυνεπής, όλο φθηνές δικαιολογίες, δεν θα γίνω ποτέ δεκτή από την ελίτ, σαν το ζευγάρι της ιστορίας. Τώρα αυτό είναι καλό, κακό; Δεν έχω ιδέα!
"the one"
"News"
Secondly I wanted to dare to reopen the blog after many months, to add a new link.
I have been going through a very difficult period since I stopped working, creatively I try not to stop trying even though I can not concentrate on anything because of depression.
I have put more weight on something that is easy and fun, in The Sims, where I create various stories, anyone that is interested can see them on Twitch.tv.
Since August I have started a new fiction story, really bittersweet I would say. It used to bother me that it revolves around the feeling of love but from the moment I saw my own characters as my children I do not want to make them feel bad, I want them to express themselves freely without being ashamed. If they want romance, fine. As a first taste I will tell you a few words about a couple in the story. Both coming from the fringes of society and seemingly opposite. The girl is porcelain fragile and melancholic an early goth, while her husband is more dynamic and independent a rebel without cause, but without their gloom. At the point when we meet them, they have managed to rise socially, in fact they have succeeded financially and the high society is forced to take them seriously. Ah ... no money, no nothing. For the end, I have been working on a video for youtube.
I'm a very bad professional I know, inconsistent, all cheap excuses, I will never be accepted by the elite, like the couple in the story. Now this is good, bad? I have no idea!
Δεν είχα σκοπό να ανεβάσω αυτό το άρθρο, δεν θα το κοινοποιήσω, άρα μάλλον δεν θα διαβαστεί. Σήμερα διέγραψα όλες τις εφαρμογές κοινωνικής δικτύωσης από το κινητό μου με το ίδιο σκεπτικό που με έχει απομακρυνεί από τους ανθρώπους. Ποιό είναι αυτό; Απλά δεν λειτουργώ.
Επί το πλείστον βαρέθηκα να ακούγoμαι σαν σπασμένος δίσκος με την κατάθλιψη και να αναγκάζω ορισμένους ανθρώπους να ακούνε ξανά το ίδιο παλιό πρόβλημα. Δεν μου παραπονέθηκε κανείς, μόνη μου αποφάσισα να απομακρυνθώ για να μην φτάσω στο σημείο να γίνω τόσο ενοχλητική ώστε να μου το πουν.
"the one"
Βρήκα σήμερα τυχαία αυτή την φωτογραφία και έχω συγκινηθεί απίστευτα. Έχω μία ρομαντική προσήλωση στην ιδέα του ενός, όπως αυτή δόθηκε για παράδειγμα μέσα από την σχέση του Σκοτεινού Άρχοντα με το μαγικό του δαχτυλίδι. Η αφοσίωση που έχουν, το δέσιμο, για εμένα είναι κάτι πιο ηχηρό από την σκοτεινή/εκδικητική τους φύση. Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι πως μιλάμε για δυο ξεχωριστές οντότητες που λειτουργούν ως ένα, χωρίς όμως να χάνουν την αυτονομία τους.
Υπήρχε μία περίοδος στην ζωή μου που είχα πάθει εμμονή με αυτή την ιδέα, της ισχύς εν την ενώση και αναρωτιόμουν αν μπορεί να υπάρχει κάτι αντίστοιχο στα αλήθεια. Κατά καιρούς είχα στο νου κυρίως κατασκευές τεχνικής νοημοσύνης, πως μία μηχανή μπορεί να γίνει σαν δεύτερος νους για τον άνθρωπο που την κατασκευάζει, που εξελίσσεται μαζί και χώρια με τον δημιουργό της. Ίσως ήθελα να δω αυτή την ερμηνεία στους χαρακτήρες του Τόλκιν γιατί κανείς άλλος από όσο ξέρω δεν έχει μιλήσει για κάτι τέτοιο. Όπως και να έχει το τέλος όπως το είδα στην ταινία, δεν μου άρεσε καθόλου, με στεναχώρησε. Κατά κάποιον τρόπο με το που βρήκα αυτή την εικόνα σήμερα με έκανε να νιώσω καλύτερα, οι δεσμοί αυτοί δεν σπάνε ότι και να γίνει.
Κατά δεύτερον ήθελα να τολμήσω να ανοίξω ξανά το μπλογκ μετά από πολλούς μήνες, για να προσθέσω έναν νέο σύνδεσμο.
Περνάω μία πάρα πολύ δύσκολη περίοδο από τότε που σταμάτησα να δουλεύω, δημιουργικά προσπαθώ να μην σταματήσω να προσπαθώ αν και δεν μπορώ να συγκεντρωθώ με τίποτα εξαιτίας της κατάθλιψης.
Μεγαλύτερο βάρος έχω ρίξει σε κάτι εύκολο και διασκεδαστικό, στο Σιμς, όπου φτιάχνω διάφορα σενάρια, όποιος ενδιαφέρετε μπορεί να τα δει στο Twitch.tv.
Από τον Αύγουστο έχω ξεκινήσει μία καινούργια ιστορία, πραγματικά γλυκόπικρη. Παλιότερα θα με ενοχλούσε που περιστρέφεται γύρω από το συναίσθημα της αγάπης αλλά από την στιγμή που είδα τους δικούς μου χαρακτήρες σαν παιδιά μου δεν θέλω να τους κάνω να νιώθουν άσχημα, θέλω να εκφράζονται ελεύθερα χωρίς να ντρέπονται. Αν θέλουν ρομάντζο, καλώς. Σαν μία πρώτη γεύση θα σας πω λίγα λόγια για το ζευγάρι της ιστορίας. Τύποι και αυτοί του περιθωρίου και φαινομενικά αντίθετοι. Η κοπέλα είναι πιο εύθραυστη και μελαγχολική μια πρώιμη γκοθ ενώ ο σύζυγός της είναι πιο δυναμικός και ανεξάρτητος ένας επαναστάτης χωρίς αιτία, χωρίς όμως την κατήφεια τους. Στο σημείο που τους γνωρίζουμε έχουν καταφέρει να ανέβουν κοινωνικά, για την ακρίβεια έχουν πετύχει οικονομικά και οι σπουδαίοι του τόπους τους αναγκάζονται να τους δουν σοβαρά. Αχ...χωρίς τον παρά δεν είσαι τίποτα τελικά!
Τέλος, ετοιμάζω εδώ και καιρό ένα βίντεο για το youtube.
Είμαι πολύ κακή επαγγελματίας το ξέρω, ασυνεπής, όλο φθηνές δικαιολογίες, δεν θα γίνω ποτέ δεκτή από την ελίτ, σαν το ζευγάρι της ιστορίας. Τώρα αυτό είναι καλό, κακό; Δεν έχω ιδέα!
🔻
I did not intend to post this article I will not share it, so it will probably not be read. Today I deleted all the social networking apps from my phone for the same reasons that I'm social distancing. Which is the reason? There is none! I just stop working. But mostly I got bored of me sounding like a broken record about depression and make certain people hear the same old problem again and again. No one complained to me, I decided to disappear on my own, so not to reach the level of annoyance to make them say something.
"the one"
I came across this photo by chance today and I am incredibly touched by it. I have a romantic attachment to the idea of the one, as it was given through the Dark Lord's relationship with his magic ring. The devotion they have, the bonding, for me is something louder than their dark / vengeful nature. Even more impressive is that we are talking about two separate entities that operate as one, but without losing their autonomy. There was a time in my life when I was obsessed with this idea of power in union and wondered if there could be something similar in reality. From time to time I had in mind mainly constructions of artificial intelligence, that a machine can become like a second mind for the person who makes it, who evolves together and apart from its creator. Maybe I wanted to see this interpretation in Tolkien's characters because no one else as far as I know has talked about it. Anyway the ending as I saw it in the movie, I did not like it at all, it upset me. Somehow with finding this image today it made me feel better, these bonds do not break no matter what.
Secondly I wanted to dare to reopen the blog after many months, to add a new link.
I have been going through a very difficult period since I stopped working, creatively I try not to stop trying even though I can not concentrate on anything because of depression.
I have put more weight on something that is easy and fun, in The Sims, where I create various stories, anyone that is interested can see them on Twitch.tv.
Since August I have started a new fiction story, really bittersweet I would say. It used to bother me that it revolves around the feeling of love but from the moment I saw my own characters as my children I do not want to make them feel bad, I want them to express themselves freely without being ashamed. If they want romance, fine. As a first taste I will tell you a few words about a couple in the story. Both coming from the fringes of society and seemingly opposite. The girl is porcelain fragile and melancholic an early goth, while her husband is more dynamic and independent a rebel without cause, but without their gloom. At the point when we meet them, they have managed to rise socially, in fact they have succeeded financially and the high society is forced to take them seriously. Ah ... no money, no nothing. For the end, I have been working on a video for youtube.
Comments
Post a Comment