Η ιστορία που μοιράζομαι σήμερα μαζί σας είναι μία αφετηρία για ένα τρενάκι σκέψης. Τι συμβαίνει όταν τα ζητήματα που μας απασχολούν παραμένουν άλυτα και συσωρεύονται, συσωρεύονται, αυξάνονται και πλυθήνονται σε σημείο που μας μπλοκάρουν.
"Το τρένο"💬
Εμφανίζετε μία πάρα πολύ καλή ευκαιρία για μία εκδρομή το Σαββατοκύριακο. Αυτή η σύντομη απόδραση από την καθημερινότητα, την ρουτίνα και τις υποχρεώσεις είναι κάτι που πραγματικά το χρειάζεστε. Μόνο που είναι Παρασκευή, άρα πρέπει να αποφασίσετε γρήγορα και να αναχωρήσετε για τον προορισμό σας το συντομότερο δυνατόν. Το σκέφτεστε. Δεν είστε και ο πιο αυθόρμητος άνθρωπος στον κόσμο. Καλά θα ήταν να είχατε λίγο περισσότερο χρόνο στην διάθεση σας αλλά τι να κάνουμε έτσι είναι η ζωή, τυχαίνουν και ανεπάντεχα τυχερά. Αρά τι; Το ζυγίζετε από εδώ, το ζυγίζετε από εκεί. Ναι μεν έχετε λίγο χρόνο για να οργανωθείτε αλλά δεν είναι και η πρώτη φορά που θα πακετάρετε για μία εκδρομή, το έχετε ξανακάνει. Θα τα καταφέρω, σκέφτεστε και λέτε το ναι. Έχετε ένα καλό προαίσθημα ότι πήρατε την σωστή απόφαση και αυτό ανεβάζει ακόμα περισσότερο την διάθεση σας. Θα περάσω υπέροχα και θα επιστρέψω άλλος άνθρωπος. Μονολογείτε όσο ετοιμάζετε τις βαλίτσες σας.
Από την στιγμή που λέτε το ναι στην ευκαιρία που σας παρουσιάστηκε μπαίνετε σε μία διαδικασία μετεγκαταστάσεως. Δεν φεύγετε απλά από ένα μέρος, μεταφέρετε έστω προσωρινά κάπου αλλού την έδρα σας. Τα αντικείμενα που βάζετε στην βαλίτσα σας συμβολίζουν την ουσία αυτού που κάνει έναν χώρο σπίτι. Εξου και το άγχος για τη σωστή προετοιμασία «πήρα μαζί μου όλα όσα θα χρειαστώ;» Δεν θέλουμε να μας λείψει τίποτα και για άλλο έναν λόγο πέραν του πρακτικού. Για να επιτύχει στον σκοπό του το ταξίδι μας πρέπει να νιώσουμε όσο είναι δυνατόν σαν το σπίτι μας. Η οικειοποίηση μας με το νέο, άγνωστο περιβάλλον θα μας εξασφαλίσει την συναισθηματική ασφάλεια και ηρεμία που χρειαζόμαστε ώστε να προχωρήσουμε στην αλλαγή που θέλουμε να πετύχουμε.
Η ανυπομονησία που νιώσατε νωρίτερα όταν είπατε το ναι προκάλεσε ακόμα μία αντίδραση μέσα σας. Ο νους σας ξέφυγε, έφτασε πρώτος στον προορισμό σας και άρχισε να κάνει τις απαραίτητες προετοιμασίες για την άφιξη σας. Ήδη βρισκόμενοι στον δρόμο το νιώθετε, με δυσκολία είστε στο παρόν, βλέπετε έξω από το παράθυρο το τοπίο αλλά μέσα στην οθόνη του μυαλού σας παίζουν τα προσεχώς. Βιαζόμαστε να φτάσουμε στο ιδανικό και οι οραματισμοί αυτοί είναι η κινητήριος δύναμη μας, αυτό που μας κρατά στον σωστό δρόμο ως προς το τόλμημα μας, που σε αυτό το στάδιο το αντιλαμβανόμαστε ως ένα ξεβόλεμα.
Έχετε λοιπόν πάρει το τρένο γιατί είναι οικονομικό, γρήγορο και κυρίως γιατί δεν έχετε αυτοκίνητο, οπότε τρένο. Βρήκατε και ωραία θέση δίπλα από το παράθυρο και χαζεύετε τους ταλαιπωρημένους συμπολίτες σας να περιμένουν στις διαβάσεις ασφαλείας τον συρμό να περάσει. Όσο το τρένο τσουλάει ο κόσμος και η κίνηση αραιώνει. Περνάτε την βιομηχανική ζώνη της πόλης, στάση μετά στάση το βαγόνι σας αδειάζει και καταλαβαίνετε πως δεν έχουν όλοι οι συνεπιβάτες σας τον ίδιο μακρινό συναρπαστικό προορισμό.
💭
Φτάσαμεεε;
Έχει σουρουπώσει. Το τοπίο έχει πλέον μία αχλή νυχτερινού μυστηρίου. Έχετε ήδη περάσει έναν, δύο εξοχικούς οικισμούς και προχωράτε με σταθερούς γοργούς ρυθμούς πιο μακριά, πιο μακριά. Οι επιβάτες κατεβαίνουν από το τρένο και χάνονται γρήγορα μέσα στο σκοτάδι. «Τι να κάτσουν να κάνουν εδώ στις ερημιές;» σκέφτεστε όσο χαζεύετε τα λιγοστά κλειστά καταστήματα, την μικρή πέτρινη πλατεία και τα μακρινά σπίτια πάνω στον λόφο. Ο σταθμός αδειάζει. Ένα μεγάλο ρολόι μετράει τα λεπτά. Οι δείχτες του προχωράνε αλλά το τρένο εκεί, ακίνητο. Οι επιβάτες αρχίζουν να αναρωτιούνται τι συμβαίνει. Είναι φυσιολογική αυτή η καθυστέρηση; Κάποιος επιτέλους σηκώνετε για να μάθει. Α όχι, πάει έξω για να καπνίσει, διαπιστώνετε απογοητευμένοι και κοιτάζεστε αναμεταξύ σας για αυτόν τον τολμηρό που όντως θα ρωτήσει ή μήπως για κάποια πυθία που έχει βγάλει τον χρησμό. «Βλάβη» αναγγέλλει μετά από αρκετά βασανιστικά λεπτά μία γνωστή φάτσα. Ο εισπράκτορας; Ο επιβάτης που πήγε για τσιγάρο; Τότε και άλλοι παίρνουν την απόφαση να βγουν στην αποβάθρα ενώ κάποιοι άλλοι ορμούν στην καντίνα. Εσείς προτιμάτε να παραμείνετε στην θέση σας να χαζεύετε τους έρημους δρόμους έξω από το μεγάλο σας παράθυρο.
Μέσα στο θολό νυχτερινό τοπίο, κάτω από τις ισχνές λάμπες της μικρής πλατείας θα καταφτάσει εξαντλημένος και ο νους σας, που μέχρι εκείνη την στιγμή ήλπιζε να είχε λυθεί κάπως το πρόβλημα. Αντ’ αυτού έρχεστε αντιμέτωποι με μία δυσάρεστη πραγματικότητα. Είστε στην μέση του πουθενά, άγνωστο για πόσο ακόμα και επίσης έχει κλείσει η καντίνα και δεν μπορείτε πλέον να πάρετε πατατάκια. Λίγα λεπτά πριν υπήρχε ένα πλάνο, μία καθιερωμένη βεβαιότητα που εσείς ορίσατε, όχι από αφέλεια αλλά με την καλοπροαίρετη πρόθεση να πάρετε θάρρος και να αποφασίσετε να κάνετε κάτι καλό για εσάς. Θέλατε να ξεκολλήσετε λίγο από τα καθημερινά και αντί αυτού βρεθήκατε κολλημένοι στην θέση ενός ακινητοποιημένου τρένου.
Το ενδιάμεσο σημείο μιας επανεγκατάστασης, η διαδρομή δηλαδή από το σημείο α στο σημείο β, μας καθιστά κατά κάποιον τρόπο άστεγους. Ακόμα και μέσα στην ζεστασιά και την ασφάλεια ενός βαγονιού τρένου ο επιβάτης δεν μπορεί να ανοίξει την βαλίτσα με τα προσωπικά του αντικείμενα, στερείτε το συναίσθημα της οικειότητας και αναγκαστικά μένει μετέωρος σε ένα απροσδιόριστο χώρο γεμάτο ανασφάλεια και αναπάντητα ερωτήματα. Τι έχει συμβεί;
Όταν κάτι έτσι ανεπάντεχο τυχαίνει οι αντιδράσεις που θα συναντήσουμε διαφέρουν από άτομο σε άτομο.
Προσαρμοζόμαστε στα νέα δεδομένα. Για να ανταπεξέλθουμε όμως βάζουμε τον εαυτό μας σε ενός είδους καταστολής, ώστε όλη μας η ενέργεια, σώμα και νους να συγκεντρωθεί στο παρόν. Είναι μία πρωτόγνωρη κατάσταση όπου ο χρόνος χάνει την σημασία του. Όχι μόνο δεν μπορούμε να πούμε τι θα γίνει μετά αλλά και πρόσφατες αναμνήσεις, όπως το πώς ξεκίνησε η μέρα μας, τις αισθανόμαστε ξένες. Εκείνες τις ώρες ένα μέρος από τα συναισθήματα και τις επιθυμίες μας μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο. Αυτό που μας καθοδηγεί είναι ο αυτόματος πιλότος μας και οι αποφάσεις του είναι βασισμένες σε ένα εγχειρίδιο με εντολές, που στο σύνολο τους φανερώνουν ένα μοτίβο συμπεριφοράς.
Δεν μπορούμε να προβλέψουμε το αναπάντεχο, μπορούμε όμως λίγο ως πολύ να φανταστούμε πως θα αντιδράσουμε αν αναγνωρίσουμε τι τύπος επιβάτη είμαστε.
💭
Ο αναβλητικός τύπος επιβάτη.
Ο βασικός χαρακτήρας της ιστορίας μας, που έχει στρογγυλοκάτσει στην θέση του και περιμένει και περιμένει. Ενδεχομένως πεινάει και λίγο. Αλλά τώρα έχει κλείσει και η καντίνα. Δεν πειράζει θα φάει στο ξενοδοχείο, σε κάνα δίωρο, τρίωρο που λογικά θα έχει φτάσει. Αν λειτουργεί εκείνη την ώρα το εστιατόριο. Αν, αν… Ναι αύριο θα φάει.
Η αναβλητικότητα είναι η ενέργεια της άσκοπης και οικειοθελής καθυστέρησης, παρά το γεγονός ότι γνωρίζουμε ότι θα υπάρξουν αρνητικές συνέπειες για κάτι τέτοιο. Διαφέρει από την συνήθεια μας να αφήνουμε για αργότερα επίπονες ή βαρετές εργασίες όπως και όταν είναι σώφρον να περιμένουμε την σωστή στιγμή για να δράσουμε. Κύρια χαρακτηριστικά της είναι ότι είναι αχρείαστη, αντιδημιουργική και εν τέλη καταστροφική. Μπορεί να συνυπάρχει με εκδηλώσεις άγχους, κατάθλιψης όπως και αίσθησης κατωτερότητας. Στην χρόνια μορφή της η αναβλητικότητα εύκολα συγχέετε με την τεμπελιά.
Πίσω από αυτή την συμπεριφορά υπάρχει καταρχήν μία δυσκολία στην ιεράρχηση των στόχων. Το άτομο θα βάλει ψηλά στις προτεραιότητες του ένα ζήτημα που κρίνει ως επείγον, μόνο και μόνο για να το αγνοήσει και να καταπιαστεί με το αμέσως επόμενο σημαντικό. Έπειτα διακρίνουμε μια τάση για υπερανάλυση. Αυτή η διεξοδική διαδικασία επεξεργασίας είναι τόσο εξαντλητική για το μυαλό που μόλις και μετά βίας μπορεί να πάρει μια απόφαση και ακόμη περισσότερο να ενεργήσει βάσει αυτής. Το αναβλητικό άτομο είναι ικανό να καθυστερήσει ακόμα και την πράξη της επιβράβευσης.
Η αναβλητικότητα μπορεί να είναι η σοφή επιλογή, όταν η έλλειψη επαρκών πληροφοριών μπορεί να προκαλέσει βεβιασμένες πράξεις με αρνητικά ή επικίνδυνα αποτελέσματα. Ο τρόπος αυτός σκέψης μπορεί να μας γλυτώσει από συμφορές που οι υπόλοιποι δεν έχουν αντιληφθεί καν.
Αυτό για να συμβεί πρέπει να συντομεύσει ο κύκλος της αναλυτικής διεργασίας, να συγκεντρωθεί το άτομο σε έναν στόχο και κυρίως να κουνηθεί από την θέση του.
Παρορμητικός τύπος επιβάτη.
Στο τρένο μας υπήρξε κάποιος που πρώτος από όλους σηκώθηκε από την θέση του για να πάει έξω να καπνίσει. Αυτό είναι ένα δείγμα παρορμητικής συμπεριφοράς. Οι άνθρωποι αυτοί δρουν στιγμιαία και χωρίς σκέψη, παίρνουν συχνά ρίσκα αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις των πράξεων τους. Σε κάποιες περιπτώσεις η παρορμητική συμπεριφορά μπορεί να συνοδεύεται και από καταναγκασμούς, όταν δηλαδή το άτομο με απλά λόγια δεν μπορεί να κάτσει στα αυγά του, κάτι πρέπει να κάνει. Είναι οι άνθρωποι του παρόντος του εδώ και τώρα που αποφεύγουν να βάζουν μακροπρόθεσμους στόχους.
Η παρορμητικότητα είναι ένα κοινό χαρακτηριστικό μεταξύ των ατόμων με εξαρτήσεις όπως ο τζόγος, το αλκοόλ ή και το παθολογικό κάπνισμα. Επίσης μπορεί να είναι ένδειξη διαφόρων διαταραχών όπως ενδεικτικά, η διπολική, η οριακή διαταραχή προσωπικότητας, η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής.[1]
Η παρορμητικότητα μπορεί επισης να είναι χαρακτηριστικό των θαρραλέων, τολμηρών ανθρώπων ή και των κοινώς γλεντζέδων, των αυθόρμητων αυτών ανθρώπων που θα μας ξεσηκώσουν λίγο και εμάς με τον δικό τους ωραίο τρόπο.
Αυτό που δεν ξέρουμε στα σίγουρα είναι αν ο συγκεκριμένος επιβάτης του παραδείγματος ήταν εκείνος που μας ενημέρωσε για την βλάβη. Αν ναι, το έκανε γιατί ενημερώθηκε ή το είπε απλά για να μην κάθεται μόνος στην αποβάθρα. Και εδώ είναι η σημαντική διαφορά μεταξύ ενός απερίσκεπτου και ενός θαρραλέου, η γνώση.
Ένας παρορμητικός άνθρωπος πρέπει να μάθει να κάνει και λίγο υπομονή, τέτοια ώστε να γίνει ενημερωμένος, διαφορετικά και ειδικά σε καταστάσεις όπως αυτή μπορεί να γίνει ο επικίνδυνος γενναίος, αυτός που θέσει σε κίνδυνο όχι μόνο τον ίδιο του τον εαυτό αλλά και άλλους που θα ακολουθήσουν το παράδειγμα του.
Άραγε έφυγε όντως ο επιβάτης από το σπίτι του;💭
Μια καλή λύση και για τους δυο τύπους επιβάτη θα ήταν, αυτοί που υπεραναλυουν να διδάξουν στους από φύση πιο δραστήριους να σκέφτονται πριν δράσουν, ώστε και εκείνοι με την σειρά τους να τους παροτρύνουν σε δράση όταν βλέπουν ότι δυσκολεύονται.
Στο παράδειγμα με το τρένο στην πλειοψηφία τους οι επιβάτες μένουν αδρανείς γιατί τους λείπει η απαραίτητη ενημέρωση όπως και η πρωτοβουλία στο να μάθουν. Υπάρχει μια κυρίαρχη τάση που θέλει το ευκόλως εννοούμενο να παραλείπετε. Στην προκειμένη περίπτωση όμως αυτό που δεν ζητούμε και δεν λαμβάνουμε, είναι απαντήσεις πέραν του προφανούς. Τι κάνουμε από εδώ και πέρα;
Έχουμε λοιπόν κολλήσει, προφανώς δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για αυτό, τι σημασία έχει αν θα κάτσουμε όλη την ώρα δίπλα από το παράθυρο ή αν βολτάρουμε στην αποβάθρα μέχρι να αποκατασταθεί η βλάβη. 💭 Σε αυτό το περιστατικό, μπορεί να μην έχει και καμία, επαναλαμβάνω μπορεί, γιατί δεν πρέπει ποτέ να υποτιμάμε μία τέτοια κατάσταση, δεν ξέρουμε πως θα εξελιχθεί. Αυτό που θα επηρεάσει ο τρόπος που θα φερθούμε είναι η έκβαση της αποστολής μας που την δεδομένη στιγμή μοιάζει χαμένη υπόθεση.
Όπως είπαμε και νωρίτερα για να μπορέσουμε να κάνουμε την αλλαγή που χρειαζόμαστε, μπαίνουμε σε μία διαδικασία μετεγκατάστασης. Με το που εμφανιστεί ένα εμπόδιο ικανό να διακόψει την πορεία μας, γυρνάει μέσα μας ένας μοχλός που μας βάζει σε κατάσταση καταστολής και πλέον λειτουργούμε με τον αυτόματο πιλότο.
Σε αυτή την συνθήκη όπου δεν δύνατο να οικειοποιηθούμε του περιβάλλοντος μας, μέσα στην τόση σύγχυση και ανασφάλεια, οι αποφάσεις μας έχουν ως γνώμονα τους την επιβίωση μας. Προσπαθούμε σε εκείνες τις στιγμές να μετριάσουμε τις ζημιές άρα όπως καταλαβαίνετε δεν μπορούμε επ’ ουδενί να μιλάμε για αυτοβελτίωση.💭
Και όσο αυτή η ενδιάμεση κατάσταση παρατείνετε υπάρχει ο κίνδυνος να συμβεί μία κακή είδους οικειοποίησης. Μία πρόχειρη εγκατάσταση, η στέγη του αστέγου, όπου ελλείψει της απαραίτητης ασφάλειας η κατάσταση αναστολής παρατείνετε. Δεν ισορροπούμε συναισθηματικά, μας οδηγεί ένα ένστικτο αυτόματος πιλότος και έτσι ουσιαστικά μας κυβερνά το ίδιο μας το πρόβλημα. Το εγχειρίδιο βάση με το οποίο λειτουργεί ο αυτόματος πιλότος μας, ήταν από την αρχή κακό γραμμένο. Εφόσον, και λόγω των ιδιάζουν συνθήκων, δεν γίνεται να το διορθώσουμε, αυτό που μας μένει να κάνουμε είναι μικρές αποκλίσεις από τον τρόπο που λειτουργούμε.
Τι σημαίνει για τον επιβάτη μας αυτή η βλάβη;
Έχουμε την συνήθεια να υπεαναλύουμε και αυτό μας κάνει λίγο αργούς στις αντιδράσεις μας ή ακόμα και αναβλητικούς. Με μία καλή αφορμή ξεπερνάμε για λίγο τον εαυτό μας, γινόμαστε λιγάκι αυθόρμητοι, στην πορεία όμως το σχέδιο μας ναυαγεί. Αυτό είναι στενάχωρο αλλά δεν χρειάζεται να γίνει και καταστροφικό. Η βλάβη και η ακινητοποιήση του τρένου μπορεί να μας ωφελήσει εξίσου με την ένα ταξίδι στην εξοχή, αν δούμε ξεκάθαρα τον στόχο μας. Η απόδραση από τα καθημερινότητα συχνά σημαίνει μία παύση από τις κακές συνήθειες, που μαζί με τις υποχρεώσεις, μας επιβαρύνουν. Εν προκειμένου, μπορεί και κατά το παρελθόν να εμφανίστηκαν και άλλες ευκαιρίες για αποδράσεις, ακόμα και στην πόλη, που όμως δεν εκμεταλλευτήκαμε εξ ’αιτίας της συνήθεια μας να υπεραναλύουμε. Δεν χρειάζεται λοιπόν να κάνουμε ένα μεγάλο ταξίδι ώστε να ανανεωθούμε. Αυτό που χρειάζεται είναι να γίνουμε πιο αυθόρμητοι ε, ας μην τον αναβάλουμε για άλλη ακόμα μία φορά.😬
Πρόσφατα σε μία κουβέντα εξέφρασα την άποψη πως οι άνθρωποι, παρομοίως με τα τρένα, κινούνται σε σταθερές τροχιές. Έχουμε εξάλλου ακούσει την έκφραση, κάνω κύκλους. Αυτό το αντιλαμβανόμαστε πιο έντονα σε περιόδους αλλαγών. Εκεί που λίγο ξεφεύγουμε, εκεί επανερχόμαστε στα ίδια και τα ίδια προβλήματα που δεν μας αφήνουν να απολαύσουμε την διαδρομή της ζωής μας. Αυτό που δεν είναι εύκολο να αντιληφθούμε, μέσα στην στεναχώρια ή και τον θυμό που νιώθουμε, είναι πως οι αλλαγές μέσα μας γίνονται σταδιακά. Με τα πολλά παθήματα και σε βάθος χρόνου μαθαίνουμε, γινόμαστε πλέον πιο προετοιμασμένοι και αυτή η τραυματική περίοδος της καταστολής, όπως την λέω, δεν κρατάει και τόσο. Το παράδειγμα με το τρένο, είναι ένα παράδειγμα μιας μικρούς κλίμακας καταστροφής, και αυτές οι εμπειρίες που μας βάζουν σε ρίσκο, όσο σωματικό όσο και ψυχικό, συνοδεύονται και από συμπυκνωμένα μαθήματα ζωής.
Στην ιστορία μας που το απρόσμενο καλό και το απρόσμενο κακό συναντιούνται, όταν επιτέλους το τρένο κινήσει και πάρουμε μία ανάσα ανακούφισης, θα προσθέσουμε στις αποσκευές μας μία ενδιαφέρουσα ιστορία να διηγούμαστε και θα έχουμε καταφέρει να γίνουμε ο άλλος άνθρωπος που επιθυμούσαμε ή έστω ένας πιο καλά προετοιμασμένος. Ίσως λοιπόν την επόμενη φορά που θα ταξιδέψουμε να πάρουμε καλού κακού μαζί μας και ένα σακουλάκι πατατάκια. Ή μπορεί σε ένα ανάλογο περιστατικό να είμαστε αυτοί που θα τολμήσουμε να μάθουμε και για τους άλλους τι συμβαίνει. Η αιτία της διακοπής του ταξιδιού μας, κάτι που μέχρι τώρα δεν εξετάσαμε ως ένα μέρος ενός άλλου προβλήματος, μεγαλύτερου από εμάς*, κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα θα εμφανιστεί ξανά μπροστά μας.
Η βλάβη υπήρξε και ήταν όντως επιζήμια. Δεν υπάρχει καμία υπερβολή στην αντίδραση μας, στην ανασφάλεια, στον φόβο, σε τίποτα από όσα κάναμε. Ατυχήματα συμβαίνουν, όπως υπάρχει και αδικία στον κόσμο, δεν θα προσποιηθούμε πως αυτά δεν επηρεάζουν την δική μας ατομική προσπάθεια αυτοβελτίωσης. Οφείλουμε όμως στον εαυτό μας να μην αφήσουμε τις συνεχές προκλήσεις και τα εμπόδια της ζωής να μας στερήσουν την χαράς της ανταμοιβής. Γιατί μην το ξεχνάμε κάπου, κάπως μάθαμε για ένα υπέροχο μέρος στην εξοχή. Ε, με τα πολλά κάποια στιγμή ο έρμος, ταλαιπωρημένος επιβάτης θα φτάσει επιτέλους και στον προορισμό του και τότε όντως θα περάσει υπέροχα.
💭Διαβάστε και αυτό! Structure procrastinaton by John Perry
*Υπάρχουν ζητήματα στην ιστορία με το τρένο, όπως η ίδια η βλάβη, ο ρόλος των υπευθύνων ή και των υπόλοιπων επιβατών που δεν σχολίασα σε αυτό το άρθρο γιατί ένας χαρακτήρας σαν του επιβάτη δεν θα μπορούσε στην παρούσα φάση της ζωής του να αγγίξει.
The English text. You find it, you don't need to scroll anymore, yay!
The story I am sharing with you today is a starting point of a thought train. What happens when the issues that concern us remain unresolved and pile up and up, up to the point that they block us.
Is impulsivity the force that will set us free? Is there good and bad impulsivity? Is our habit to take time to think really that bad? Could it be something necessary or even a life saver in certain cases? Don't hurry to answer! Just think about it.
"The train"💬
A very good opportunity for a weekend trip comes up. This short getaway from everyday life, the routine and responsibilities is something you desperately need. Only problem is that it's Friday so you need to decide quickly and leave for your destination as soon as possible. You are thinking about it. You are not the most impulsive person in the world. It would be nice if you had a little more time on your hands but that is life, good things can come out of the blue as well. So what? You weigh up the pros, you weigh up the cons. Yes there's not enough time for you to get prepared but then it's not the first time you have to pack for a trip, you have done this before. I'll make it, you think and say yes. You have a good feeling that you have made the right decision and this uplifts you even more. I will have a great time and return renewed. You say to yourself as you pack up your bags.
From the moment you say yes to the opportunity presented to you, you start a process of relocation. You are not just leaving from a place, you are, even temporarily, moving your base somewhere else. The items you put into your bags symbolize the essence of what makes a place home. Hence the stress of proper preparation "did I take everything I'll need with me?" We don't want to miss anything for one more reason other than practicality. In order for our journey to succeed in its purpose, we must feel as homely as possible. Our familiarity with the new, unknown environment will provide us with the emotional security and peace of mind we need to in order to make the change we are striving for.
The impatience you felt earlier after you said yes, triggered yet another reaction inside. Your mind ran ahead, arrived first at your destination and began to make the necessary preparations for your arrival. Being on the way you can feel it, you can barely be in the present, your eyes see outside of the window but inside in the screen of your mind the "coming next" trailers are playing. We are hurrying up to reach the ideal and these visions are our driving force, what keeps us on track when it comes with our mission which at this phase we perceive it as an inconvenience.
So you took the train because it is cheap, fast and mainly because you don’t own a car, so train. You have even found a nice cozy seat by the window and you are looking at your exhausted fellow citizens waiting at the crossings for the wagons to pass. As the train travels the traffic and the crowd are getting fewer. You just passed the industrial zone of the city, stop after stop your car empties and you understand that not all your co passengers have the same far and exciting destination as you
💭
Are we there yeeet?
It is dusk. The scenery now has a veil of a night's mystery. You have already passed one or two small rural towns and you are moving at a steady pace, further and further. The passengers get off the train and quickly disappear into the dark. "Why stay here in the middle of nowhere?" you think as you look at the few closed shops, the small stonepathed park and the distant houses on the hill. The station is now empty. A big clock counts the minutes. Its pointers are moving but the train remains still, as if it turned to stone. Passengers begin to wonder what is going on. Is this delay normal? Somebody is finally getting up to ask. But no, he goes outside to smoke, you find out with disappointment and you are looking amidst each other for the brave one who will actually ask or maybe for a psychic who has made a prediction. "There’s a damage!", after several agonizing minutes a familiar face announces. The collector? The passenger who went outside for a smoke? More people decide to go out to the platform while others rush to the convenient store. You prefer to remain in your seat and watch the deserted streets outside of your big window.
In the dim nocturnal landscape, under the faint lights of the small park your mind arrives exhausted, as up to that moment it was hoping that the problem somehow would have been solved. Instead you now have to deal with a rather unpleasant situation. You are in the middle of nowhere, who knows for how long and also the convenience store is closed and you can no longer buy you some potato chips. A few minutes ago there was a plan, an established certainty that you set, not out of naivete but with the best of intentions to take courage and actually decide to do something good for yourself. You wanted to get away, even just for a while, from the everyday worries and instead you found yourself stuck in the seat of a stationary train.
Oh, no! Now what?
The in between point of a relocation, the path from point “a” to point “b”, is a homeless state in one sense. Even within the warmth and safety of a train car, the passenger cannot open the suitcases carrying their personal belongings, lacks the feeling of familiarity and is forced to remain in a room full of uncertainty and unanswered questions. What has happened?
The way we respond when something so unexpected like this happens, differs from person to person.
We adapt to the new facts. In order to cope, however, we put ourselves in a "repression mode", so that all our energy, our body and mind to be focus in the present. It is a one of a kind situation where time loses its meaning. Not only we cannot say what will happen next but also recent memories, such as how our day started, seem foreign to us. In those hours a great deal of our feelings and wants suspends. Our autopilot is taking the lead and its decisions are based on a kind of manual, which as a whole reveal a pattern of behavior.
We cannot foresee the unexpected, but we can more or less imagine how we will react if we recognize what type of passenger we are.
💭
The procrastinating type of passenger.
The main character of our story, who has been sitting tight in his seat and is waiting and waiting. Possibly is a little bit hungry. But now the convenience store is closed. Doesn't matter he will eat at the hotel, in about two or more hours when maybe then he will have arrived. If the restaurant is still open at that time. If, if...Oh, yeah he will eat tomorrow.
Procrastination is the action of unintentional and voluntary delay, despite the fact that we know that there will be negative consequences for such a thing. It differs from our habit of leaving for later painful or boring tasks as well as when it is wise to wait for the right moment to act. Its main features are that it is needless, counterproductive and ultimately destructive. It can coexist with manifestations of anxiety, depression as well as feelings of inferiority. In its chronic form procrastination is easily confused with laziness.
Behind this behavior there is first of all a difficulty in prioritizing goals. The person will put high on his priorities an issue that he deems urgent, just to ignore it and tackle the next important one. Then we see a tendency for hyper-analysis. This thorough examination process is so exhausting that the mind can barely make a decision and even more to act on it. The procrastinator is capable of delaying even the act of rewarding.
Procrastination can also be a wise choice, when a lack of sufficient information can trigger hasty actions with negative or dangerous consequences. This way of thinking can save us from troubles that others have not even realized.
For this to happen, the cycle of the analytical process must be shortened, the person must concentrate on a goal and above all get up from their seat.
The impulsive type of passenger.
There was someone on our train who, first of all, got up from his seat to go outside to smoke. This is an example of impulsive behavior. These people act prematurely with little or no forethought. They often take risks ignoring the consequences of their actions. In some cases impulsive behavior can be accompanied by compulsions, that is when the person has ants in one's pants and cannot stay still. These are the people of the right here right now, who avoid setting long-term goals.
Impulsivity is a common feature among people with addictions such as gambling, alcohol or even nicotine dependence. It can also be an indication of various disorders such as bipolar, borderline personality disorder, attention deficit disorder.[1]
Impulsivity can also be a characteristic of courageous, daring people or even of the party-animals, those spontaneous people who can uplift us with their own sweet way.
What we do not know for sure is whether it was this particular passenger the one who informed us of the damage. If so, he did it because he was informed or he said it just so he would not sit alone out on the platform. And here is the key difference between a reckless and a courageous one, knowledge.
An impulsive person must learn to be just a little patient, so that he becomes informed, otherwise and especially in situations like this he can become the dangerous brave one, the one who endangers not only himself but also others who will follow his example.
Did the passenger really leave his house?💭
A good solution for both types of passengers would be, those who over-analyze to teach the naturally active to think before they act, so that they, in turn, encourage them to take action when they see that they are having difficulty to do so.
In our story the majority of passengers remain idle because they were missing the necessary information and the initiative to ask for them. There is a prevailing tendency that wants what is easily understood to be omitted. In this case, however, what we do not ask for and do not get are answers beyond what's obvious. What do we do from now on?
So we are stuck, obviously there’s nothing we can do about it, what difference it makes if we'll sit by the window or if we'll walk on the platform until the damage will repair. 💭 In this incident, it may not have, I repeat it may not, we should never underestimate a situation like this, we don't know how it will turn up. What will affect the way we will act is the outcome of our mission which at the moment seems like a lost cause.
As we said before, in order to be able to make the changes we need, we are going through a relocation process. When an obstacle capable of stopping this process appears, a switch turns that puts us in repression mode and then we operate with an autopilot.
In this condition where we cannot get familiar with our environment, in the midst of so much confusion and insecurity, our decisions are basically about our survival. In those moments when we are trying to salvage whatever we can, with no way we could talk about self-improvement.💭
And as long as this period of our lives goes on there is a risk for a faulty kind of familiarity. A quick-fixed installation, the roof of the homeless, where in the absence of the necessary security the repression mode is extended. We are not emotionally balanced, we are led by an instinct/autopilot and essentially our own problem is ruling us. The manual with which our autopilot operates was poorly written from the start. Since, and due to the special circumstances, it is not possible to correct it, what we are left to do are small deviations from the way we operate.
What the damage meant for our passenger?
We have a habit of over-analyzing and this makes us a little slow in our reactions or even procrastinating. With a good reason we overcome ourselves for a while, we become a little spontaneous, but in the process our plan fails. This is sad but it does not have to become disastrous. The damage and immobilization of the train can benefit us just as much as a trip to the countryside, if we see our goal clearly. Escaping from everyday life often means a break from bad habits, which, along with our responsibilities, give us a hard time. In this case, there may have been other opportunities for a getaway in the past, even in the city, but we did not take advantage of it because of our habit of over-analyzing. So we don't need to make a big trip to the country to feel renewed. What we need is to become more impulsive, let's not postpone it just one more time.😬
Recently in a conversation I expressed the opinion that people, similar to trains, move in fixed orbits. You must have heard the expression, I'm going around in circles. This is more obvious in times of change, when it seems like we are finally making progress, then and there we come up against the same old issues that don't allow us to enjoy our life's journey. What is not easy to realize due to the sadness or even the anger we feel, is that the changes within us are gradual. With the many sufferings and in the long run we learn, we become more prepared and this traumatic period of repression, as I call it, does not last long. The example with the train is an example of a small-scale disaster, and these experiences that put us at risk, both physically and mentally, are accompanied by concentrated life lessons.
In our story where the unexpected good and the unexpected bad meet, when the train finally starts and we take a breath of relief, we will add to our bags an interesting story to tell and we will have managed to become the renewed person we wanted to be or more likely a better prepared one. So maybe the next time we travel we will take a bag of potato chips with us. Or in a similar incident we may be the ones who will dare to find out what happens and for others. The cause for the interruption of our trip- something that so far we have not discuss as part of another problem, bigger than us*- at some point sooner or later will reappear.
The damage happened and it was indeed harmful, there is no exaggeration in our reactions, our felt insecurity, in fear, in anything we did. Accidents happen, there is injustice in the world, we will not pretend that all that won't affect our individual effort of self-improvement. But we owe it to ourselves not to let the constant challenges and obstacles of life deprive us of the joy of reward. Why not forget it somehow we learned about a wonderful place in the country. Well, at some point the ill-fated, exhausted passenger will finally reach his destination and then by all means will have a great time.
💭Check this out! Structure procrastinaton by John Perry
*There are issues in the story with the train, such as the damage itself, the role of those in charge or of the other passengers that I did not comment on in this article because a character like the passenger could not touch at this phase of his life.
The story behind the photos. On Monday, January 24, 2022, the storm "Elpida" (Hope) hit Greece. It started snowing in Athens early on Monday morning. Very soon a thick layer of snow covered the land, something that rarely happens. That caused many problems from fallen trees, electricity failures and many streets were blocked.
Over a thousand cars and their drivers were trapped on a major highway, Attiki Odos for the whole night. Due to the heavy weather five trains were also immobilized, three at the same station Oinoi. In some cases the passengers had to suffer a long wait, up to twenty hours, without any food or water.
Comments
Post a Comment